Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Week tegen het pesten

dinsdag 22 sept 2020

Gisteren is de week tegen het pesten begonnen. Toen ikzelf midden jaren negentig van de vorige eeuw nog brugklasmentor was, stelde ik met mijn klassen aan het begin van elk jaar een anti-pestprotocol op.

Het kan dus wel...

maandag 21 sept 2020

Het kan dus wel…

Zelf had ik het ook gezien, in de krant, de aankondiging voor 10 jaar de Keerweerparade in Ahoy. Maar man Dennis wees me er ook op en zei: “Dat zou nou eens leuk zijn; een avondje uit.” Net als vele andere Rotterdammers waren we al een half jaar nergens meer naar toe geweest. Behalve naar een bijzonder geslaagd openingsconcert van het Rotterdams Philharmonisch, met 400 man in de grote zaal van de Doelen. Dat was ook uit en Lahav Shani mocht er zijn, midden tussen het orkest ‘in the round’, maar het is toch anders dan de meezingers van de Keerweer.

'Homomonument' 

 

Superuse

Sinds juni staat er een vrolijk kunstwerk op het verder grijze en stenige Willemsplein. Het is een ‘re-make’ van een eerder zitobject in het rood. Dat heette ‘Re-Wind’ en was een schepping van Césare Peeren, van Studio Superuse. Hij verwerkte niet-recyclebare windmolenwieken tot een aaneenschakeling van zitprofielen.

Met een aantal mensen uit de Rotterdamse LHBT-community als klankbord is er een ‘complete make-over’ van gemaakt door Mr. June. Daarmee is er vast een claim gelegd op deze plek voor een nog te maken definitief kunstwerk dat de seksuele en genderdiversiteit ‘viert’. Want dat is de wens van de gemeenteraad en de hele LHBT-gemeenschap. Iedere zichzelf respecterende stad heeft een ‘homomonument’, zoals dat gemakshalve wordt genoemd. En nu Rotterdam ook (artikel GayRotterdam: Van Orlando tot Willemsplein). 

 

Verweesd sta ik erbij…

Bij de meeste beelden in de stad plaatst de gemeentelijke afdeling BKOR* stalen stoeptegels. Daar staat dan op hoe het heet, wie het gemaakt heeft, etc. Maar helaas (nog?) niet bij de tweede versie van ‘ReWind’. Het staat er wat verweesd bij.

En dat doet mij denken aan een ander beeld in onze stad: ‘Het Ding’ van Naum Gabo voor de Bijenkorf. Toen dat in 2016 langzaam weg stond te roesten dichtte stadsdichter Hester Knibbe: “….verweesd sta ik erbij….”.

In die periode van roest en verval was er iedere vrijdagavond om 18.00 uur een kort optreden van een dichter, muzikanten, een performance onder de naam ‘Gabo Singers’. Vaak voor een klein publiek, maar het kreeg aandacht. En het heeft geholpen want ‘Het Ding’ staat nu weer te stralen als een Rolex (vrij naar Hester Knibbe).

 

ReWind 2 en SuperUse

Het kleurrijke monument kent een rechtopstaande wiek waarvandaan twee armen een bescheiden plek omsluiten. Een perfecte setting voor kleine optredens. In deze tijd en op deze plek is er geen ruimte voor een grootschalig gebeuren. Maar met de rivier en de Kop van Zuid als uitzicht en als décor is het een perfecte locatie voor korte optredens van talent met een van die diversiteitsletters als achtergrond.

Het lijkt mij super wanneer het kunstwerk iedere week op vrijdagavond om 18.00 uur wordt gebruikt, al is het maar een half uurtje.


Meer over Rewind op Website Beeldende Kunst & Openbare Ruimte

 

Vrouwe Justitia

woensdag 16 sept 2020

Vrouwe Justitia

‘Er is geen wet die onschuldigen kan beschermen zonder af en toe de schuldigen te laten lopen', las ik laatst.

Hangen, klimmen en push-ups

dinsdag 08 sept 2020

Hangen, klimmen en push-ups


Met een vriend sport ik af en toe in de ochtend buiten. Meestal in het bos. Soms op een grasveld, alwaar zich naast een basisschool een klein speeltuintje bevindt met wat klimtoestellen erin.


Rond een uur of tien komen de kinderen dan buitenspelen, terwijl mijn vriend en ik met matten, elastieken en gewichten in de weer zijn.

Zo ook begin maart.

Drie jongens van een jaar of tien slenterden naar het speeltuintje en gingen al kletsend en ginnegappend op een rijtje tegen het klimrek aan staan hangen, alwaar ik vlakbij bezig was met wat push-ups.

Plotseling hoorde ik het jongetje links het middelste jongetje voor ‘vuile homo’ uitmaken. Het meest rechtse jongetje lachte schaapachtig een beetje met zijn linkervriendje mee. De twee juffen stonden een paar meter verderop met elkaar te kletsen. Ik wist niet of zij het gehoord hadden. Ze maakten in elk geval geen aanstalten de jongen te komen corrigeren.

Ik stapte op de drie jongens af.

‘Ik ben homo,’ zei ik.

De drie jongens keken me uiterst verbaasd aan. De jongen links kreeg al een beetje een rood hoofd. De jongen rechts inspecteerde plotseling zeer aandachtig zijn gympen.

‘Het was maar een grapje,’ zei de middelste jongen.

‘Jij kunt het misschien grappig vinden,’ zei ik, ‘Maar als je zoiets roept, dan weet je nooit of er in de buurt iemand is die het niet op prijs stelt om dit te horen. Zoals ik bijvoorbeeld.’

Een van de juffen was inmiddels op ons afgestapt en vroeg ons of alles in orde was.

‘Ze zijn toch niet vervelend aan het doen hè,’ grapte ze, met een knipoog naar de drie mannen. De middelste jongen schudde reeds verwoed met zijn rode hoofd.

‘Welnee,’ zei ik. ‘We kletsen gewoon wat. Over sport.’

Ik groette de juf en de drie jongens en liep terug naar mijn vriend die inmiddels alleen aan zijn setje van crunches begonnen was.

Afgelopen vrijdag kwam Rutgers met het nieuws naar buiten dat op achtennegentig procent van de basisscholen inmiddels seksuele voorlichting wordt gegeven, maar dat één op de drie basisscholen geen les geeft over seksuele diversiteit en genderidentiteit en dat slechts een minderheid van de scholen een (door het RIVM erkende) methode gebruikt die specifiek bedoeld is voor seksuele en relationele vorming.

Na het lezen van het artikel dacht ik terug aan de drie jongens bij het klimrek. Ik dacht aan mijn in mei overleden vriend Saïd die mij meermalen had verteld hoe hij helemaal niets over homoseksualiteit op de basisschool gehoord had, en hoe hij dat gemist had. Ik dacht aan de documentaire ‘Mans genoeg’ waarin een homoseksuele jongeman vertelt hoe ergens tijdens zijn middelbareschooltijd door een klasgenoot aan de docent gevraagd wordt “hoe het dan met homo’s zit”, waarop de docent ongemakkelijk antwoordt: ‘Maar die zitten hier toch helemaal niet in de klas?’

Uit onderzoek blijkt dat de mens vanaf het tweede levensjaar reeds vooroordelen begint te ontwikkelen.

Het is dus alleszins belangrijk om kinderen vanaf de basisschoolleeftijd met een zo groot mogelijk aanbod van maatschappelijke diversiteit in aanraking te laten komen. Of dat nu spelenderwijs, met methodes, met rolmodellen voor de klas of met ‘sprekers uit het veld’ gebeurt.

Voor de drie jongens bij het klimrek was ik heel even een anonieme spreker uit het sportveldje.

Heel misschien hebben zij het gesprek – en daarmee een klein beetje meer diversiteit – mee de basisschool ingenomen.

En houden ze ‘vuile homo’ voortaan buiten de deur.

Rutgers: 1 op 3 basisscholen geeft geen les over homoseksualiteit

 

Prijzen, preken en pamfletten

dinsdag 01 sept 2020

 

Prijzen, preken en pamfletten


Marieke Lucas Rijneveld - de eerste Nederlandse auteur die op 26 augustus jongstleden de prestigieuze International Booker Prize gewonnen heeft - werd geboren in een geformeerd boerengezin in Nieuwendijk.

Zij maakt onderdeel uit van een indrukwekkende lijst van Nederlandse auteurs die een gereformeerde achtergrond hebben: Maarten Biesheuvel, Martin Bril, Maarten ‘t Hart, Oek de Jong, Jan Siebelink, Jan Terlouw en Jan Wolkers zijn zomaar wat namen die mij te binnen schieten.

De gereformeerde achtergrond zorgt regelmatig voor fascinerende literatuur. Of dat nu Maarten ‘t Hart was die daar in 1971 al over schreef in zijn debuutroman ‘Stenen voor een ransuil’, of de zojuist gelauwerde Rijneveld met ‘De avond is ongemak’.

Het hoofdthema in ‘Stenen voor een ransuil’ is homoseksualiteit in een gereformeerd-conformistische omgeving en de daarmee geassocieerde eenzaamheid, die voor de hoofdpersoon zowel als noodlot en als existentiële vlucht wordt ervaren.

‘De avond is ongemak’ van Marieke Lucas Rijneveld is het schrijnende verhaal van een gereformeerd boerengezin dat wordt getroffen door de dood van een kind. Door de ogen van Jas, die zich ophoudt in het niemandsland tussen kindertijd en volwassenheid, zien we hoe de kinderen van het gezin elk op hun eigen manier omgaan met het verlies, en hoe zij - tussen geloof, seksualiteit en smerigheid van het bestaan in - langzaam ontsporen.

In 1991 baarde Maarten ’t Hart opzien door op het Boekenbal als Maartje ‘t Hart te verschijnen. In de daaropvolgende jaren was hij regelmatig opgemaakt en in vrouwenkleding te zien, maar na 2000 is hij er op verzoek van zijn vrouw Hanneke van den Muyzenberg weer mee gestopt. Over zijn fascinatie voor vrouwenkleren schreef zijn goede vriendin Mensje van Keulen in 1992 ‘Geheime dame’.

In 2010 besluit Marieke de naam ‘Lucas’ aan haar naam toe te voegen. In een interview in de Volkskrant zegt Marieke Lucas daarover: ‘Ik voel me zowel jongen als meisje, een tussenmens.’ Rijneveld wil liever niet kiezen tussen ‘hij’ of ‘zij’ maar heeft een voorkeur voor ‘hen’ of 'they'.

Voor wat het waard is: het is niet alleen de eerste keer dat de International Booker Prize gewonnen is door een Nederlandse auteur, maar tevens door een Nederlandse auteur die openlijk non-binair is: een schrijver met een genderidentiteit die niet exclusief mannelijk of vrouwelijk is.

De gereformeerde kerk in dit land staat nogal eens op gespannen voet met de LHBT+gemeenschap. Niet alleen Maarten of Maartje ‘t Hart, maar meerdere in gereformeerd milieu opgevoede en grootgebrachte schrijvers hebben in boeken, hoofdstukken, passages en alinea’s de meest uiteenlopende hoofd- en bijpersonages beschreven die vaak lang en intens met deze worsteling leven.

Een worsteling die nog steeds plaatsvindt. Zo ligt de conservatief-christelijke Nashvilleverklaring - een verklaring die vanuit de bredere samenleving en vanuit andere kerkgemeenschappen als trans-en homofoob werd bekritiseerd - ons nog vers in het geheugen.

Er zullen in de toekomst vanuit orthodox-christelijke hoek waarschijnlijk nog wel vaker preken, pamfletten en verklaringen geschreven worden die de LHBT+gemeenschap proberen aan te vallen, te verguizen of te demoniseren.

Maar in tegenstelling tot het boek van Marieke Lucas Rijneveld, zullen al deze preken, pamfletten en verklaringen nooit enige literatuurprijs van betekenis winnen.

Laat staan de wereldberoemde International Booker Prize.


#lhbtiq+ #lhbt+ #bookerprize #rijneveld #Mariekelucasrijneveld
 #literatuur #rickvandermade @mariek1991 #internationalbooker2020 #gayrotterdam #column #queer #gaykrant #nonbinary #religie #queercreative 

Het immigratiedebat en LHBT+

dinsdag 25 aug 2020

 


Het immigratiedebat en LHBT+

 

Afgelopen 23 augustus gaf Haroon Ali in de Volkrant een analyse van het immigratiedebat binnen de LHBT+beweging. ‘Het immigratiedebat splijt de homobeweging,’ schrijft hij. ‘Lukt het zo nog om eensgezind voor lhbti’ers op te komen?’


Lieve Mounir,

 

Gefeliciteerd.

Je bent uit de kast gekomen.

Dat je ouders dat niet accepteren en je het huis uit hebben gezet, valt enkel onmenselijk te noemen.

Maar waar zij falen, zal jij zegevieren.

Toen ik lesgaf aan een van de Hogescholen Pedagogiek, leerde ik mijn studenten van alles over het gezin en over opvoeding. De eerstejaarsstudenten kregen begrippen te verwerken als opvoedingsdoel, opvoedingsvoorwaarde en opvoedingsmiddel.

Ik heb geen zicht op hoe je ouders je voor je achttiende levensjaar opgevoed hebben, maar het lijkt mij dat zij een deel van de opvoedingsdoelen niet belangrijk genoeg hebben gevonden. Doelen die voor mij - als kind, jongere én als pedagoog - juist zo belangrijk zijn en zijn geweest: het (verder) ontwikkelen van je identiteit; jezelf leren handhaven in een snel veranderende en onzekere wereld; jouw gehele spectrum aan mogelijkheden en kwaliteiten verder uitdiepen.

Authenticiteit is een belangrijke opvoedingsvoorwaarde waarbinnen het kind in veiligheid (nog zo’n belangrijke voorwaarde) moet kunnen uitgroeien tot een evenwichtige volwassenen. Dat je ouders onveilige opvoedingsvoorwaarden voor hun kind gecreëerd hebben, valt jou niet aan te rekenen: zij hebben jou blijkbaar niet op juiste wijze veiligheid, authenticiteit en uitdaging kunnen bieden. Bovendien verbreken zij de pedagogische relatie - de allerbelangrijkste pedagogische voorwaarde - en trekken zij de mooie bloem die tot wasdom komt los van de wortels.

Opvoedingsmiddelen helpen opvoeders bij het invullen van de voorwaarden en daarmee met het bereiken van hun opvoedingsdoelen. Belonen en straffen zijn dergelijke middelen. Nu heb ik als docent en als pedagoog vaak gemerkt dat je maar beter heel spaarzaam met straffen om kunt gaan, en heel uitbundig met belonen, zeker als het gaat om de bevestiging van een persoonlijkheid. Met jou het huis uitzetten, hebben je ouders je meest fundamentele ‘ik’ - het recht te mogen zijn wie je moet en wilt zijn - niet beloond maar afgestraft.

Nu ken ik je niet, maar je lijkt mij slim, empathisch en sociaal genoeg om los van je ouders gewoon je eigen doelen, voorwaarden en middelen te creëren, en daarin te slagen. Al staat het buiten kijf dat ieder kind beter gedijt bij ouderliefde.

Ook na zijn achttiende.

Jouw doelen zullen niet langer de doelen van een hopeloos verouderd boek vol preken over zonde, hel en verdoemenis zijn, maar de richting aangeven van de manier waarop jij je eigen leven zult gaan inrichten: op eigen benen, met je eigen intelligentie en doorzettingsvermogen en met je eigen voorwaarden.

Je mag een nieuwe relatie met de LHBT+gemeenschap aangaan, maar die is niet zo strikt als de pedagogische relatie met je ouders: wie niet langer bij ons roze groepje wil horen, mag ons verlaten zonder dat daar doodstraf, uitsluiting of verkettering op staat. We slaan geen heteroseksuelen in elkaar omdat wij ze bekrompen vinden. Wij gaan niet langs de deuren om op onchristelijke tijden zieltjes voor onze roze kerk te winnen. Wij slaan anderen niet om de oren met spreuken uit bovenvermelde hopeloos verouderde boeken. Wij LHBT+ers hanteren liever de voorwaarden: vrijheid, zelfontplooiing, eigenheid, tolerantie, veiligheid en solidariteit.

De middelen waarmee je graag ouder wilt worden kun je nu ook zelf kiezen: je kunt nu voor belonen kiezen in plaats voor straffen (en geloof me als ik je zeg dat dat niet alleen voor kinderen maar ook voor volwassenen in onze maatschappij veel beter werkt); je kunt anderen leren te onderhandelen en leren hun vrijheid op te eisen. Je kunt vrijheid geven. Je hoeft je moedige mondigheid niet langer in te houden: je kunt deze vanaf nu gewoon inzetten voor je eigen bestwil.

Ik weet niet hoeveel verdriet je hebt om het verlies van je ouders. Ik kan me bij de onpeilbaarheid ervan niets voorstellen. Ze hebben je immers in het ontluiken geknakt.

Maar zij hebben ongelijk, Mounir.

Alle ouders, alle opvoeders, alle docenten, alle weldenkende wezens zouden apetrots moeten zijn als een jongere haar of zijn coming-out heeft. Op het gemeentehuis zou de regenboogvlag uitgestoken moeten worden, en iedere burgemeester zou de ouders van de roze nieuwkomer en de nieuwkomer zelf even een handje moeten komen geven.
‘Hoera,’ zou de burgemeester tegen de ouders en tegen de jongere moeten zeggen, ‘Weer geen opruier, geen voetbalhooligan, geen hangjongere, geen treitervlogger, geen hulpverleneraanvaller, geen mocromaffioso, geen draaideurcrimineel, geen uitzichtloze aso in onze gemeente. Van harte gefeliciteerd lieve ouders, dat u zo’n fijn, weldenkend, invoelend, creatief, liefdevol en waardevol wezen grootgebracht hebt. Hier hebben jullie namens de gemeente een bosje roze rozen en drie dikke zoenen.’

Het komt goed, lieve Mounir, want al is opvoeding belangrijk, persoonlijkheid is vele malen belangrijker. Jij hebt op juiste wijze doel, voorwaarde en middel in jezelf verenigd tot de enige mogelijke keuze: de keuze dat los van je opvoeding jij degene bent geworden die jij in dit leven moet en wilt zijn.


NPO Radio: Mounir werd uit huis gezet omdat hij homo is: 'Dit komt aan de lopende band voor'

Jij bent mijn vriend


Jij bent mijn vriend

Jij bent mijn vriend die net als ik
in eenzaamheid naar aarde viel;
die net als ik op zoek moest gaan
naar afdichting van zachte ziel,

en doelloos zwierf, en twijfelde
aan steeds maar verder moeten gaan,
aan weten wie je dan moest zijn,
aan basisreden van bestaan.

Toen jij mij zag, herkende jij
in mij jouw aardse zielentocht,
want jij, mijn vriend, was net als ik:
een ziel die zachte waarden zocht.

Ik wist toen jij mijn handen nam
en zei: ‘Dag, zielsverwevenheid;
wij komen van dezelfde stam,
nu zijn wij vrienden. Voor altijd.

Jij bent mijn vriend en net als ik
dicht jij ziel niet met razernij,
met heibel, ruzie en gedram,
met vuist of met oplichterij,

met bomgordel of levenslang
met heibel, onrust, drugs en schuld,
met nietsontziend dikdoenerij
die enkel eigen zakken vult.’

‘We zoeken samen,’ sprak ik zacht,
‘Gemakkelijk wordt het vast niet,
maar met gevoeligheid als kracht
ligt vast veel moois in het verschiet.

Jij bent mijn vriend die net als ik
in eenzaamheid naar aarde viel;
onze gedachten gaan op pad
naar dichting van eenzelfde ziel.’


 

Rick van der Made is zowel ondernemer als columnist, maar misschien wel vooral dichter. Er zijn inmiddels 5 dichtbundeels van hem verkocht, en hij verscheen in tientallen bloemlezingen. We zullen regelmatig gedichten van hem publiceren. Zijn werk wordt uitgegeven door Uitgeverij Hub Dohmen.


Naima en Saïd


Schrijfster Naima El Bezaz is niet meer. Ik herinner me het moment dat ik haar ontmoette en kort sprak nog goed. Het was 1994. Het was in de Balie in Amsterdam. Wij waren jong. Zij nog jonger dan ik.

In de Balie werd de reeds gevestigde en gelauwerde Algerijns-Franse schrijfster, cineaste en feministe Assia Djebar geïnterviewd die, net als El Bezaz later zou doen, al vaak geschreven had over de slechte en soms ronduit uitzichtloze positie van de vrouw binnen de Noord-Afrikaanse cultuur. ‘Oneindig is de gevangenis’ en ‘De verdwenen vrouw’ zijn twee veelzeggende titels uit Djebars oeuvre.

Een jaar later brak El Bezaz door met haar debuutroman ‘De weg naar het noorden’. Het boek ‘Minnares van de duivel’ (dat vijftien jaar na Djebars ‘Schaduwkoningin’ uitkwam) verstevigde en bevestigde haar status als schrijfster, maar bracht haar ook enorm in de problemen. Net als Djebar werd El Bezaz door voornamelijk mannen uit haar geboorteland uitgescholden, verstoten en bedreigd.

Het NRC schreef op 8 augustus jongstleden: ‘Naar aanleiding van haar roman ‘De verstotene’ (2006), over een moslima die zich aan een conservatief milieu ontworstelt, werd El Bezaz met de dood bedreigd. Een 25-jarige man werd eind 2006 tot een taakstraf veroordeeld voor opruiing en bedreiging, toen hij op de website marokko.nl opriep El Bezaz te stenigen en te bespugen omdat ze „ons Marokkanen belachelijk maakt”.’

El Bezaz raakte in een depressie die haar uiteindelijk fataal werd.

Zij stierf bijna drie maanden na mijn vriend Saïd Zankoua. Een Marokkaans-Nederlandse man van dertig die niets liever wilde dan twee van zijn omgevingen bij elkaar brengen: de Marokkaanse omgeving waarbinnen hij geboren was, en de LHBT+gemeenschap waarbinnen hij voor zijn homoseksualiteit kon uitkomen. De verschrikkelijke en uiterst gewelddadige manier waarop de mannelijke helft van zijn familie en zijn mannelijke buurtgenoten uit Kanaleneiland met zijn coming-out zijn omgegaan, hebben ook Saïd voor de rest van zijn leven getekend en hebben hem eveneens op veel te jonge leeftijd de dood ingedreven.

Naima en Saïd: twee lieve, goedwillende, intelligente en beminnelijke mensen die door simpelweg te willen zijn wie ze moesten zijn (schrijver, vrouw, strijder, homo) aan dom machismo en gewelddadig conservatisme ten onder zijn gegaan.

In Nederland (misschien wel in de gehele Westerse wereld) is de vrouwenemancipatie hand in hand gegaan met de LHBT+emancipatie. Dat is ook logisch. Samen streden zij tegen machismo en conservatisme. En gezien de levensverhalen van Naima en Saïd moet die strijd nog steeds gestreden worden. Hand in hand.

Voor Saïd is er een documentaire gemaakt met de titel ‘Mans genoeg’.

Ik wacht nu op de documentaire ‘Vrouw genoeg’. Hopelijk verschijnt deze voordat de documentaire ‘Weer een vrouw verdwenen’ gemaakt moet worden.

Rust zacht, lieve Naima.


Rick van der Made schreef rond de dood van Saïd een aantal bijzonder indringende columns die op Gaykrant zijn gepubliceerd. Rick was goed bevriend met Saïd en persoonlijk diep geraakt. De columns die hij schreef waren de directe aanleiding hem uit te nodigen om ook op GayRotterdam te publiceren. Hieronder een selectie van deze columns. 

Harry en Saïd - 19 mei

Lieve moeder van Saïd - 24 mei

School - 26 mei

Men het M woord - 1 juni

Mans genoeg - 20 juli

In de documentaire "Mans Genoeg" wordt, naar aanleiding van de dood van Saïd, onderzocht waarom homo-zijn nog steeds zoveel agressie oproept.

Mans Genoeg is terug te kijken op NPO Start.

 

 

Pagina 1 van 3