Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Het International Film Festival Rotterdam bestaat 50 jaar! Net als voorheen is GayRotterdam jouw gids voor de meest interessante LHBTI+-gerelateerde films op het IFFR. Een daarvan is Madalena van de Braziliaanse regisseur Madiano Marcheti. Het bekijken en recenseren van deze film geeft ons ook de kans om in de Braziliaanse cultuur te duiken en regisseur Madiano Marcheti te interviewen over zijn ervaring met het maken van de film en de situatie van transgenders in Brazilië aan te pakken.

Boris Dittrich in Rotterdam

woensdag 08 juni 2022

Senator, schrijver en mensenrechtenactivist Boris Dittrich komt naar Rotterdam om te vertellen over zijn nieuwe boek Mandaat. Aansluitend is er een borrel. Op deze avond kan het boek worden gekocht en speciaal door Boris worden gesigneerd. Meld je nu aan via deze link!

Mandaat is de autobiografie van politicus, mensenrechtenactivist en schrijver Boris Dittrich. Zijn hele werkzame leven staat in het teken van gelijkberechtiging en homo-emancipatie. In de jaren tachtig helpt hij als advocaat homoseksuelen die hun partner hebben verloren aan aids. Na een tijd als rechter te hebben gewerkt, is hij van 1994 tot 2006 Tweede Kamerlid voor D66, waarvan de laatste drie jaar als fractievoorzitter. Als openlijk homoseksueel parlementslid legt hij zich toe op de rechten van lhbti+-personen en de invoering van het huwelijk voor twee personen van hetzelfde geslacht. Boris Dittrich is vanaf 2019 lid van de D66-fractie in de Eerste Kamer.

Column Rick - Geduld

dinsdag 15 dec 2020

Geduld

 

Toen ik in 2010 mijn paspoort ging vernieuwen en de dame bij de burgerlijke stand mij vroeg of ik de naam van mijn huwelijkspartner in het paspoort wilde hebben, zei ik met enige trots ja. Ik was immers niet voor niets met hem getrouwd.

Nu was mijn man een Fransman.

Zijn achternaam is Camus, wat uitgesproken dient te worden als ‘Ka-Múu’. Voor degenen onder u die iets van Franse literatuur afweten: net zoals de naam van de schrijver van ‘De Pest’ en ‘De Vreemdeling.’ (Geen familie overigens…)

‘Nou,’ zei de jongedame achter het loket, ‘Dat wordt in uw geval dan ‘echtgenoot van mevrouw Kaamoes.’’


Ik glimlachte vriendelijk naar haar.

‘Het is Ka-Múu,’ zei ik.

‘En mevrouw moet meneer zijn.’

Ik wees naar mijn man die naast me stond. Ook hij glimlachte vriendelijk naar de dame.

‘Oh jee, sorry hoor,’ zei de rood aangelopen jongedame, ‘En ik ben hier nog wel zo nadrukkelijk voor bijgeschoold.’

Ik haalde mijn schouders op.

‘De kracht van het leren zit ‘m in de herhaling,’ zei ik pedant-vriendelijk, ‘En in het proces van bewustwording.’

De jongedame knikte ijverig met haar hoofd.

Ik wees naar mijn paspoort.

‘En mijn doopnamen zijn Henrica, Wilhelmina, Andrea.’

De dame staarde me nu met open mond aan.

‘Grapje.’

Ze kon er niet om lachen.

‘Ach’, zei ik tegen mijn man toen we het stadhuis uitliepen, ‘De openstelling van het burgerlijk huwelijk voor paren van gelijk geslacht is ook pas tien jaar geleden.’

 

Volgens de medewerker op het NS-kantoor die ik belde is het ook heel onhandig voor de NS dat mannen opeens een dubbele achternaam hebben.

Afgelopen donderdag las ik een bericht van vriend Manfred op Facebook. Manfred is getrouwd met Arthur-Roy. Hij had – voor de zoveelste keer – een bericht van de NS gekregen met de aanhef: ‘Beste mevrouw Martens-Varkevisser.’

Manfred schreef op Facebook:

‘Dit bericht kreeg ik vandaag van de NS. Sinds wij getrouwd zijn staan al mijn NS-benodigdheden op mevrouw in plaats van op meneer. Ook Arthur-Roy is na ons huwelijk opeens voor de NS mevrouw geworden. Wij hebben dit nu zeven keer in twee jaar tijd laten aanpassen. En na een tijdje komt er weer een automatische melding dat het weer is terug gezet naar mevrouw.

Volgens de medewerker op het NS-kantoor die ik belde is het ook heel onhandig voor de NS dat mannen opeens een dubbele achternaam hebben. ‘Maar ik kan het handmatig voor u aanpassen, maar dit duurt even voordat het allemaal verwerkt is.’

Maar nu na zeven keer in twee jaar tijd heb ik het opgegeven. Voor de NS zijn Arthur-Roy en ik twee dames. Het is ook zo handig dat twee mannen treintickets naar het buitenland krijgen die op ‘mevrouw’ staan, zeker als je paspoortcontrole krijgt.’

Ik vroeg Manfred in een privé-bericht naar het hoe en waarom van het voorval. We raakten in gesprek. Manfred schreef:

‘Een jaar geleden dacht ik nog: ‘Laat maar’, want toen ben ik in een ontzettend domme discussie beland met een niet heel erg gay-vriendelijke man: ik moest de NS de tijd geven om de systemen aan te passen, ik moest niet meteen mij zo gediscrimineerd voelen, etc.

‘De kracht van het leren zit ‘m in de herhaling,’ zei ik pedant-vriendelijk, ‘En in het proces van bewustwording.’

Van bijna alles wat die man (volgens mij ook nog eens goedbedoeld) tegen mij vertelde, kreeg ik uitslag. De man bleef de NS maar verdedigen in plaats van te zeggen dat dit vervelend voor ons was. Maar hij zou het voor ons in ieder geval oplossen voor de treinreis naar Berlijn.

Er zijn inderdaad nieuwe treinkaartjes voor Berlijn binnengekomen op de heer en de heer. ‘Gelukkig,’ dacht ik, ‘Het is aangepast.’

Maar een halfjaar geleden stond alles weer op mevrouw. En vorige week kreeg ik een mail, ook weer op mevrouw. Nu dacht ik: ‘Ik stop ermee. Het heeft volgens mij geen zin. De systemen van de NS zijn er nog niet op voorbereid.’

Ik schreef terug:

‘Ach, lieve Manfred, we moeten ook niet zo zeuren natuurlijk. Immers, de openstelling van het burgerlijk huwelijk voor paren van gelijk geslacht is ook pas twintig jaar geleden.’

Gelukkig dat de systemen van de Gaykrant niet meer aangepast hoeven te worden, en dat zij allang op alles voorbereid zijn.

Daarom wens ik meneer Manfred Martens-Varkevisser veel geduld met zo min mogelijk chagrijn toe met zijn NS-perikelen, en wens ik u allen – mevrouw, meneer, of hoe u ook maar aangesproken wenst te worden – veel geduld met zo min mogelijk chagrijn toe in de komende lockdownperiode. 


Rick van der Made (Breda, 1968) is dichter, adjunct-hoofdredacteur en columnist bij de Gaykrant. Hij opent voor de lezer de wereld die hemzelf fascineert, ook als deze soms ‘lastig’ wordt. Hij maakt lezers deelgenoot van die (soms alledaagse) wereld, met teksten en gedichten die tegelijkertijd een meer diepgravend beeld geven van die werkelijkheid. En achter die schijnbaar nonchalante beelden liggen grote thema’s: seksualiteit, vluchten, lijden, redding, waanzin. En liefde.

Column Rick - Sinterklaastrauma

donderdag 10 dec 2020

Sinterklaastrauma

Geen idee waarom, maar volgens de familieoverlevering had ik - in tegenstelling tot mijn klasgenootjes - reeds op zeer vroege leeftijd geleerd om veters te strikken.

Het was vijf december.

Sint kwam op school.

Atypisch: toxische testikels.

Gisterenochtend kreeg ik een appje van mijn vriendin Fati. Daarin stond een screenshot van een tweet van journalist Joris Niemöller. Hij schrijft: ‘Anders dan ik eerst dacht, lijkt de moord van de 73-jarige man in Arnhem dus niet allochtoon-gerelateerd. Jongens uit rijke buurt, connecties via tennisclub, twee gaven zichzelf aan. Heel atypisch allemaal.’

Column Rick - Demonstratie

dinsdag 09 mrt 2021

Demonstratie

‘Ik vraag me af hoeveel zin zo’n demonstratie eigenlijk heeft,’ appte een vriendin mij. ‘Ik bedoel, je verandert er zo’n man toch niet mee en werkt het niet juist tegen ons?’ 

Het was zaterdag 6 maart rond een uur of half twee. Ik liep in Krimpen aan den IJssel. Ik was op weg naar het Raadhuisplein en ik las het bericht. 

Column Rick - Lieve Sint,

dinsdag 01 dec 2020

Lieve Sint,

 

Ik heb mijn verlanglijstje af.

Ik heb er best een tijdje over gedaan. Veertig jaar geleden zou ik zo klaar zijn geweest. Vroeger vroeg ik om playmobil. Het maakte me nooit zoveel uit wat voor playmobil ik kreeg. Het hoefde niet groot of duur te zijn.
Als het maar playmobil was.

Niet lullen maar poetsen

Ik was een jaar of vijftien. Het werd tijd voor m’n eigen stereo-installatie. Vond ik. ‘Hartstikke leuk,’ zei mijn vader. ‘Ik weet van een collega dat ze in het ziekenhuis nog schoonmakers nodig hebben. Succes!’

Gedurende drie jaar - tot ik op kamers ging - heb ik op woensdag- en zondagavond een spons en zwabber gepakt en de centrale keuken van het Ignatiusziekenhuis in Breda staan schrobben. Ongeveer een jaar nadat ik er begonnen was, kon ik door zuinig te leven en veel te sparen dan eindelijk mijn eigen Akai kopen.

Pagina 1 van 4