BOYS WON'T BE BOYS - UITGESTELD

woensdag 23 sept 2020

BOYS WON'T BE BOYS is een wervelende collage van jongens en mannen.* Ze zingen, dansen, dichten, grappen, rappen of vertellen in wisselende samenstelling over hun persoonlijke levens. Want het is stoer om je (als man) kwetsbaar op te stellen! En is het niet juist succesvol om als man je mannelijkheid te bevragen?

EN DA OP KERSEMIS


Mijn oudtante Jo was het jongste kind van mijn overgrootmoeder Sien. Oudtante Jo had heel graag het klooster in willen gaan, maar dat mocht niet van 'd'ouwe Sien' (die in het huwelijk met mijn overgrootvader Henricus overduidelijk de broek aan had).

Column Rick - Geduld

dinsdag 15 dec 2020

Geduld

 

Toen ik in 2010 mijn paspoort ging vernieuwen en de dame bij de burgerlijke stand mij vroeg of ik de naam van mijn huwelijkspartner in het paspoort wilde hebben, zei ik met enige trots ja. Ik was immers niet voor niets met hem getrouwd.

Nu was mijn man een Fransman.

Zijn achternaam is Camus, wat uitgesproken dient te worden als ‘Ka-Múu’. Voor degenen onder u die iets van Franse literatuur afweten: net zoals de naam van de schrijver van ‘De Pest’ en ‘De Vreemdeling.’ (Geen familie overigens…)

‘Nou,’ zei de jongedame achter het loket, ‘Dat wordt in uw geval dan ‘echtgenoot van mevrouw Kaamoes.’’


Ik glimlachte vriendelijk naar haar.

‘Het is Ka-Múu,’ zei ik.

‘En mevrouw moet meneer zijn.’

Ik wees naar mijn man die naast me stond. Ook hij glimlachte vriendelijk naar de dame.

‘Oh jee, sorry hoor,’ zei de rood aangelopen jongedame, ‘En ik ben hier nog wel zo nadrukkelijk voor bijgeschoold.’

Ik haalde mijn schouders op.

‘De kracht van het leren zit ‘m in de herhaling,’ zei ik pedant-vriendelijk, ‘En in het proces van bewustwording.’

De jongedame knikte ijverig met haar hoofd.

Ik wees naar mijn paspoort.

‘En mijn doopnamen zijn Henrica, Wilhelmina, Andrea.’

De dame staarde me nu met open mond aan.

‘Grapje.’

Ze kon er niet om lachen.

‘Ach’, zei ik tegen mijn man toen we het stadhuis uitliepen, ‘De openstelling van het burgerlijk huwelijk voor paren van gelijk geslacht is ook pas tien jaar geleden.’

 

Volgens de medewerker op het NS-kantoor die ik belde is het ook heel onhandig voor de NS dat mannen opeens een dubbele achternaam hebben.

Afgelopen donderdag las ik een bericht van vriend Manfred op Facebook. Manfred is getrouwd met Arthur-Roy. Hij had – voor de zoveelste keer – een bericht van de NS gekregen met de aanhef: ‘Beste mevrouw Martens-Varkevisser.’

Manfred schreef op Facebook:

‘Dit bericht kreeg ik vandaag van de NS. Sinds wij getrouwd zijn staan al mijn NS-benodigdheden op mevrouw in plaats van op meneer. Ook Arthur-Roy is na ons huwelijk opeens voor de NS mevrouw geworden. Wij hebben dit nu zeven keer in twee jaar tijd laten aanpassen. En na een tijdje komt er weer een automatische melding dat het weer is terug gezet naar mevrouw.

Volgens de medewerker op het NS-kantoor die ik belde is het ook heel onhandig voor de NS dat mannen opeens een dubbele achternaam hebben. ‘Maar ik kan het handmatig voor u aanpassen, maar dit duurt even voordat het allemaal verwerkt is.’

Maar nu na zeven keer in twee jaar tijd heb ik het opgegeven. Voor de NS zijn Arthur-Roy en ik twee dames. Het is ook zo handig dat twee mannen treintickets naar het buitenland krijgen die op ‘mevrouw’ staan, zeker als je paspoortcontrole krijgt.’

Ik vroeg Manfred in een privé-bericht naar het hoe en waarom van het voorval. We raakten in gesprek. Manfred schreef:

‘Een jaar geleden dacht ik nog: ‘Laat maar’, want toen ben ik in een ontzettend domme discussie beland met een niet heel erg gay-vriendelijke man: ik moest de NS de tijd geven om de systemen aan te passen, ik moest niet meteen mij zo gediscrimineerd voelen, etc.

‘De kracht van het leren zit ‘m in de herhaling,’ zei ik pedant-vriendelijk, ‘En in het proces van bewustwording.’

Van bijna alles wat die man (volgens mij ook nog eens goedbedoeld) tegen mij vertelde, kreeg ik uitslag. De man bleef de NS maar verdedigen in plaats van te zeggen dat dit vervelend voor ons was. Maar hij zou het voor ons in ieder geval oplossen voor de treinreis naar Berlijn.

Er zijn inderdaad nieuwe treinkaartjes voor Berlijn binnengekomen op de heer en de heer. ‘Gelukkig,’ dacht ik, ‘Het is aangepast.’

Maar een halfjaar geleden stond alles weer op mevrouw. En vorige week kreeg ik een mail, ook weer op mevrouw. Nu dacht ik: ‘Ik stop ermee. Het heeft volgens mij geen zin. De systemen van de NS zijn er nog niet op voorbereid.’

Ik schreef terug:

‘Ach, lieve Manfred, we moeten ook niet zo zeuren natuurlijk. Immers, de openstelling van het burgerlijk huwelijk voor paren van gelijk geslacht is ook pas twintig jaar geleden.’

Gelukkig dat de systemen van de Gaykrant niet meer aangepast hoeven te worden, en dat zij allang op alles voorbereid zijn.

Daarom wens ik meneer Manfred Martens-Varkevisser veel geduld met zo min mogelijk chagrijn toe met zijn NS-perikelen, en wens ik u allen – mevrouw, meneer, of hoe u ook maar aangesproken wenst te worden – veel geduld met zo min mogelijk chagrijn toe in de komende lockdownperiode. 


Rick van der Made (Breda, 1968) is dichter, adjunct-hoofdredacteur en columnist bij de Gaykrant. Hij opent voor de lezer de wereld die hemzelf fascineert, ook als deze soms ‘lastig’ wordt. Hij maakt lezers deelgenoot van die (soms alledaagse) wereld, met teksten en gedichten die tegelijkertijd een meer diepgravend beeld geven van die werkelijkheid. En achter die schijnbaar nonchalante beelden liggen grote thema’s: seksualiteit, vluchten, lijden, redding, waanzin. En liefde.

Column Rick - Sinterklaastrauma

donderdag 10 dec 2020

Sinterklaastrauma

Geen idee waarom, maar volgens de familieoverlevering had ik - in tegenstelling tot mijn klasgenootjes - reeds op zeer vroege leeftijd geleerd om veters te strikken.

Het was vijf december.

Sint kwam op school.

Aap, varken, rat, os

Ik ben een aap.

Althans.

Volgens de Chinese astrologie.

Ik las iets over de Chinese dierenriem in een bijzinnetje in een artikel over het coronavirus.

Ik werd nieuwsgierig.

Column Rick - Lieve Sint,

dinsdag 01 dec 2020

Lieve Sint,

 

Ik heb mijn verlanglijstje af.

Ik heb er best een tijdje over gedaan. Veertig jaar geleden zou ik zo klaar zijn geweest. Vroeger vroeg ik om playmobil. Het maakte me nooit zoveel uit wat voor playmobil ik kreeg. Het hoefde niet groot of duur te zijn.
Als het maar playmobil was.


'Baudet treedt terug als lijsttrekker en partijvoorzitter van Forum voor Democratie na alle commotie over het bestuur van de jongerenafdeling van de partij,’ las ik op de NOS-app. ‘Aanleiding is de berichtgeving in het Parool over leden van de jongerenpartij die antisemitische, homofobe en extreemrechtse berichten hebben verstuurd in appgroepen.’Ik verbaasde me erover dat het lezen van dit bericht me eigenlijk niet verbaasde. Met de verkiezingen in zicht wordt het steeds duidelijker hoe partijen denken over, en omgaan met, de basisprincipes van de democratische rechtsstaat en haar toekomst. En blijkbaar ben ik inmiddels aardig gewend geraakt aan allerlei vreemde partijideeën. 

Republiek S.A.F

‘Homo’s zijn buitenaardse wezens die ons land willen ontwrichten,’ zegt de nieuwgekozen president Banaan tijdens het eerste interview dat hij geeft aan de zender SAF. ‘En ik zal er alles aan doen om dit allerbeste land ter wereld van deze plaag te verlossen.’

De journalist van ‘Schijt Aan Feit’ knikt de president bemoedigend toe. 

‘Maar homo’s zijn best goed georganiseerd,’ zegt de journalist. ‘En niet iedere homo is kapper of balletdanser. Sommigen hebben best hoge functies. Sommigen zitten zelfs in het parlement. Of zijn directeur. Of rechter.’ 

De president kijkt recht in de camera en zegt: 

‘Begrijp mij goed, landgenoten. Ik zal mijn gehele ambtstermijn proberen om middels alle rechtbanken van dit land en desnoods middels het hooggerechtshof zélf tot een uitspraak te komen dat homo’s buitenaardse wezens zijn, opdat ik dan het instrument in handen krijg om iedere homo te ontslaan en het land uit te zetten.’ 

De journalist trekt zijn wenkbrauwen op. 

‘Maar, meneer de president, wat nu als geen enkele rechtbank deze waarheid als een koe wil steunen?’ 

‘Dan zijn dat neprechtbanken met neprechters die nepuitspraken doen,’ roept president Banaan uit. ‘En dan zeggen we gewoon dat deze neprechtbanken mijn aangedragen bewijzen niet goed genoeg hebben onderzocht.’ 

‘Maar goed,’ zegt de journalist met een bezorgde blik in de ogen, ‘Dan hebt u geen rechterlijk instrument in handen om deze buitenaardse wezens aan te pakken.’

De president trekt even zijn stropdas recht. De camera zoomt wat meer in op zijn gezicht als hij, zijn kin wat omhooggestoken en met zijn wijsvinger in de richting van de camera zijn woorden onderstrepend, tegen de kijkers zegt: 

‘Dan roep ik mijn volgelingen op om te vechten voor de échte waarheid. Want zij en ik weten dat wij de énige waarheid zijn. Dan roep ik mijn stemmers op naar het hart van de democratie te komen om alle nutteloze nepinstituties zoals de nepscheiding der nepmachten, de nepgrondwet, het nephooggerechtshof, het nepparlement, de nep-Raad van State, het nep-CBS, het nep-SCP en alle andere nepwetenschappelijke bureaus en nepmainstreamnepperdenepnepnieuwsmedia die homo’s géén buitenaardse wezen vinden - en het dus met mij oneens zijn - tot de grond toe af te breken.’ 

De journalist knikt hoopvol. De president kijkt weer recht in de camera. 

‘En dan bouwen wij een nieuwe maatschappij,’ roept president Banaan uit. ‘Een nieuw land. Het hervonden paradijs. Zonder buitenaardse wezens. En met mij - ikke, ikke, ikke - als de allerbeste president die voor het allerbeste land ter wereld de enige en allerbeste waarheid in pacht heeft.’

‘Het allerbeste land zonder buitenaardse homowezens,’ verzucht de journalist hoopvol. 

‘Precies!’ roept president Banaan. ‘Het allerallerbeste land met de allerallerbeste en allerallervruchtbaarste Schijt aan Feit.’

——————————————————————————

Pagina 1 van 8