Eén van de redenen dat ik me zo hard inzet voor Roze in Blauw, is dat ik een voorbeeld wil zijn voor mijn kinderen en mijn naaste omgeving. Ik wil laten zien dat het niet uitmaakt hoe je eruit ziet, op wie je verliefd wordt, waar je in gelooft.

Jij bent mijn vriend

Mijn jeugd was op z’n zachtst gezegd niet zo fijn. Mijn thuis, wat mijn veilige haven had moeten zijn als jongen, was dat niet. Maar waar het bij veel anderen omgekeerd is, heb ik juist daarbuiten nooit iets naars meegemaakt omdat ik homo ben. Bij de politie heb ik me altijd volledig geaccepteerd gevoeld. 


Lieve Mounir,

 

Gefeliciteerd.

Je bent uit de kast gekomen.

Dat je ouders dat niet accepteren en je het huis uit hebben gezet, valt enkel onmenselijk te noemen.

Maar waar zij falen, zal jij zegevieren.

Er wordt te vaak vergeten dat je als transgender persoon geen andere keuze hebt dan ‘uit de kast komen’. Als je lesbisch, homo of biseksueel bent, kun je ervoor kiezen om je privéleven voor jezelf te houden. Die ‘luxe’ heeft een transgender persoon niet.

De letters LHBT+, daar heb ik niet zoveel mee…. In welk 'hokje' iemand past, zegt mij niets. Ik ben zoveel meer dan alleen maar lid van het hokje ‘h’(omo). Politiecollega, echtgenoot, fotograaf, zoon, zanger - zo kan ik nog wel even door gaan - dat ben ik óók allemaal.

Op Gaykrant.nl speelt, zoals overal binnen de LHBTQI+-gemeenschap, de discussie over de regenboogvlag en de progress vlag. Hierbij de bijdrage van onze nieuwe columnist, Rick van der Made en Marene Elgershuizen (columnist GayKrant).  Omdat de discussie ook hier speelt willen we hun bijdrage aan deze discussie met je delen.


Naima en Saïd


Schrijfster Naima El Bezaz is niet meer. Ik herinner me het moment dat ik haar ontmoette en kort sprak nog goed. Het was 1994. Het was in de Balie in Amsterdam. Wij waren jong. Zij nog jonger dan ik.