Column Rick - Geduld

dinsdag 15 dec 2020

Geduld

 

Toen ik in 2010 mijn paspoort ging vernieuwen en de dame bij de burgerlijke stand mij vroeg of ik de naam van mijn huwelijkspartner in het paspoort wilde hebben, zei ik met enige trots ja. Ik was immers niet voor niets met hem getrouwd.

Nu was mijn man een Fransman.

Zijn achternaam is Camus, wat uitgesproken dient te worden als ‘Ka-Múu’. Voor degenen onder u die iets van Franse literatuur afweten: net zoals de naam van de schrijver van ‘De Pest’ en ‘De Vreemdeling.’ (Geen familie overigens…)

‘Nou,’ zei de jongedame achter het loket, ‘Dat wordt in uw geval dan ‘echtgenoot van mevrouw Kaamoes.’’


Ik glimlachte vriendelijk naar haar.

‘Het is Ka-Múu,’ zei ik.

‘En mevrouw moet meneer zijn.’

Ik wees naar mijn man die naast me stond. Ook hij glimlachte vriendelijk naar de dame.

‘Oh jee, sorry hoor,’ zei de rood aangelopen jongedame, ‘En ik ben hier nog wel zo nadrukkelijk voor bijgeschoold.’

Ik haalde mijn schouders op.

‘De kracht van het leren zit ‘m in de herhaling,’ zei ik pedant-vriendelijk, ‘En in het proces van bewustwording.’

De jongedame knikte ijverig met haar hoofd.

Ik wees naar mijn paspoort.

‘En mijn doopnamen zijn Henrica, Wilhelmina, Andrea.’

De dame staarde me nu met open mond aan.

‘Grapje.’

Ze kon er niet om lachen.

‘Ach’, zei ik tegen mijn man toen we het stadhuis uitliepen, ‘De openstelling van het burgerlijk huwelijk voor paren van gelijk geslacht is ook pas tien jaar geleden.’

 

Volgens de medewerker op het NS-kantoor die ik belde is het ook heel onhandig voor de NS dat mannen opeens een dubbele achternaam hebben.

Afgelopen donderdag las ik een bericht van vriend Manfred op Facebook. Manfred is getrouwd met Arthur-Roy. Hij had – voor de zoveelste keer – een bericht van de NS gekregen met de aanhef: ‘Beste mevrouw Martens-Varkevisser.’

Manfred schreef op Facebook:

‘Dit bericht kreeg ik vandaag van de NS. Sinds wij getrouwd zijn staan al mijn NS-benodigdheden op mevrouw in plaats van op meneer. Ook Arthur-Roy is na ons huwelijk opeens voor de NS mevrouw geworden. Wij hebben dit nu zeven keer in twee jaar tijd laten aanpassen. En na een tijdje komt er weer een automatische melding dat het weer is terug gezet naar mevrouw.

Volgens de medewerker op het NS-kantoor die ik belde is het ook heel onhandig voor de NS dat mannen opeens een dubbele achternaam hebben. ‘Maar ik kan het handmatig voor u aanpassen, maar dit duurt even voordat het allemaal verwerkt is.’

Maar nu na zeven keer in twee jaar tijd heb ik het opgegeven. Voor de NS zijn Arthur-Roy en ik twee dames. Het is ook zo handig dat twee mannen treintickets naar het buitenland krijgen die op ‘mevrouw’ staan, zeker als je paspoortcontrole krijgt.’

Ik vroeg Manfred in een privé-bericht naar het hoe en waarom van het voorval. We raakten in gesprek. Manfred schreef:

‘Een jaar geleden dacht ik nog: ‘Laat maar’, want toen ben ik in een ontzettend domme discussie beland met een niet heel erg gay-vriendelijke man: ik moest de NS de tijd geven om de systemen aan te passen, ik moest niet meteen mij zo gediscrimineerd voelen, etc.

‘De kracht van het leren zit ‘m in de herhaling,’ zei ik pedant-vriendelijk, ‘En in het proces van bewustwording.’

Van bijna alles wat die man (volgens mij ook nog eens goedbedoeld) tegen mij vertelde, kreeg ik uitslag. De man bleef de NS maar verdedigen in plaats van te zeggen dat dit vervelend voor ons was. Maar hij zou het voor ons in ieder geval oplossen voor de treinreis naar Berlijn.

Er zijn inderdaad nieuwe treinkaartjes voor Berlijn binnengekomen op de heer en de heer. ‘Gelukkig,’ dacht ik, ‘Het is aangepast.’

Maar een halfjaar geleden stond alles weer op mevrouw. En vorige week kreeg ik een mail, ook weer op mevrouw. Nu dacht ik: ‘Ik stop ermee. Het heeft volgens mij geen zin. De systemen van de NS zijn er nog niet op voorbereid.’

Ik schreef terug:

‘Ach, lieve Manfred, we moeten ook niet zo zeuren natuurlijk. Immers, de openstelling van het burgerlijk huwelijk voor paren van gelijk geslacht is ook pas twintig jaar geleden.’

Gelukkig dat de systemen van de Gaykrant niet meer aangepast hoeven te worden, en dat zij allang op alles voorbereid zijn.

Daarom wens ik meneer Manfred Martens-Varkevisser veel geduld met zo min mogelijk chagrijn toe met zijn NS-perikelen, en wens ik u allen – mevrouw, meneer, of hoe u ook maar aangesproken wenst te worden – veel geduld met zo min mogelijk chagrijn toe in de komende lockdownperiode. 


Rick van der Made (Breda, 1968) is dichter, adjunct-hoofdredacteur en columnist bij de Gaykrant. Hij opent voor de lezer de wereld die hemzelf fascineert, ook als deze soms ‘lastig’ wordt. Hij maakt lezers deelgenoot van die (soms alledaagse) wereld, met teksten en gedichten die tegelijkertijd een meer diepgravend beeld geven van die werkelijkheid. En achter die schijnbaar nonchalante beelden liggen grote thema’s: seksualiteit, vluchten, lijden, redding, waanzin. En liefde.

Column Rick - Sinterklaastrauma

donderdag 10 dec 2020

Sinterklaastrauma

Geen idee waarom, maar volgens de familieoverlevering had ik - in tegenstelling tot mijn klasgenootjes - reeds op zeer vroege leeftijd geleerd om veters te strikken.

Het was vijf december.

Sint kwam op school.

Column Rick - Demonstratie

dinsdag 09 mrt 2021

Demonstratie

‘Ik vraag me af hoeveel zin zo’n demonstratie eigenlijk heeft,’ appte een vriendin mij. ‘Ik bedoel, je verandert er zo’n man toch niet mee en werkt het niet juist tegen ons?’ 

Het was zaterdag 6 maart rond een uur of half twee. Ik liep in Krimpen aan den IJssel. Ik was op weg naar het Raadhuisplein en ik las het bericht. 

Column Rick - Lieve Sint,

dinsdag 01 dec 2020

Lieve Sint,

 

Ik heb mijn verlanglijstje af.

Ik heb er best een tijdje over gedaan. Veertig jaar geleden zou ik zo klaar zijn geweest. Vroeger vroeg ik om playmobil. Het maakte me nooit zoveel uit wat voor playmobil ik kreeg. Het hoefde niet groot of duur te zijn.
Als het maar playmobil was.


'Baudet treedt terug als lijsttrekker en partijvoorzitter van Forum voor Democratie na alle commotie over het bestuur van de jongerenafdeling van de partij,’ las ik op de NOS-app. ‘Aanleiding is de berichtgeving in het Parool over leden van de jongerenpartij die antisemitische, homofobe en extreemrechtse berichten hebben verstuurd in appgroepen.’Ik verbaasde me erover dat het lezen van dit bericht me eigenlijk niet verbaasde. Met de verkiezingen in zicht wordt het steeds duidelijker hoe partijen denken over, en omgaan met, de basisprincipes van de democratische rechtsstaat en haar toekomst. En blijkbaar ben ik inmiddels aardig gewend geraakt aan allerlei vreemde partijideeën. 

Diversiteit aan Nieuwe  Rotterdammers

Een vorige column ging over de onfortuinlijke KIrvan uit Zuid-Afrika. Zijn gefilmde portret komt voor op de Vlaggenparade aan de Maas. Postuum is hij daarmee onderdeel van de ‘Parade van Nieuwe Rotterdammers’.
De Vlaggenparade is een ‘Wees Welkom’ aan alle nationaliteiten. Elke vlag dient als een eigen mini-ambassade. Je komt via de QR-code op de vlaggenmast op de webpagina van dat land. Of: via de website www.vlaggenparade.nl en kies dan een land. Hier wordt kort het een en ander verteld over dat land. Er staan soms ook actuele artikelen over het land.

'Homomonument' 

 

Superuse

Sinds juni staat er een vrolijk kunstwerk op het verder grijze en stenige Willemsplein. Het is een ‘re-make’ van een eerder zitobject in het rood. Dat heette ‘Re-Wind’ en was een schepping van Césare Peeren, van Studio Superuse. Hij verwerkte niet-recyclebare windmolenwieken tot een aaneenschakeling van zitprofielen.

Met een aantal mensen uit de Rotterdamse LHBT-community als klankbord is er een ‘complete make-over’ van gemaakt door Mr. June. Daarmee is er vast een claim gelegd op deze plek voor een nog te maken definitief kunstwerk dat de seksuele en genderdiversiteit ‘viert’. Want dat is de wens van de gemeenteraad en de hele LHBT-gemeenschap. Iedere zichzelf respecterende stad heeft een ‘homomonument’, zoals dat gemakshalve wordt genoemd. En nu Rotterdam ook (artikel GayRotterdam: Van Orlando tot Willemsplein). 

'Rainbow-vote': beken kleur

Hoera: ik mag weer stemmen! Eén keer in de vier jaar is het democratische feest. En het electorale spektakel is nu nog groter dan ooit. In voorbije jaren was het voor mij op afstand al duidelijk wat ik ging stemmen. Man Dennis zat in Brussel in de politiek en dan zie je van dichtbij waar iemand voor staat: 100% bevlogenheid, inzet en sociaal.
Maar dat is verleden tijd en nu ligt het politieke speelveld weer open. Dat maakt het ineens minder voor de hand liggend. Er is zoveel gebeurd in die afgelopen jaren. Het hele parlementaire bouwwerk heeft een deuk opgelopen. Bij de toeslagenaffaire bleek iedereen pakken boter op z’n hoofd te hebben. Dit keer beperk ik mijn keuze tot een homo-vriendelijk persoon.

Pagina 1 van 3