Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

BOYS WON'T BE BOYS - UITGESTELD

woensdag 23 sept 2020

BOYS WON'T BE BOYS is een wervelende collage van jongens en mannen.* Ze zingen, dansen, dichten, grappen, rappen of vertellen in wisselende samenstelling over hun persoonlijke levens. Want het is stoer om je (als man) kwetsbaar op te stellen! En is het niet juist succesvol om als man je mannelijkheid te bevragen?

Rikkert van Huisstede is theatermaker en hij staat op dit moment in de Nederlandse theaters met de voorstelling 'Boys won't be boys'. Deze voorstelling is later dit jaar te zien in Theater Zuidplein in Rotterdam. 

Jezelf kunnen zijn, kan moeilijk zijn voor LHBTI’s. Zichtbaarheid en ‘uit de kast komen’ kunnen ook leiden tot nare reacties, intimidatie en uitsluiting van en door mensen die belangrijk voor je zijn. Voor deze mensen zijn dagen waarop LHBTI’s hun identiteit vieren, zoals Coming Out Day, niet alleen maar feest, maar ook dagen waarop zij worden herinnerd aan de pijn van niet ten volle geaccepteerd worden. Meepraten? Reserveer dan nu je ticket voor De Schaduwzijde van Coming Out Day. Tijdens dit evenement staan we stil bij de zonnige én de schaduwzijde van Coming Out Day.
 
Programma
Het programma bestaat uit:
– Bijstander Workshop met Fairspace. Hoe voel je je veilig in de openbare ruimte en hoe kan je als omstander iets betekenen wanneer het fout gaat?
– Singer-songwriter en TEDx-spreker Kyara Harley treedt op en spreekt over de invloed van haar transitie op haar carrière.
– Panelgesprek over studie & werk met Melek Usta (directeur Colourful People), Catharina Anastasia Visser (executive director bij Genderness & Spiritus de Universum) en Cheyenne Smaal (HR Manager IT bij Waternet).
– Afsluiting met een optreden van de winnaar van de Queer & Feminist Poetry Awards in de categorie Best Queer Poet.
 
Presentatie: Gert-Jan Verboom (Dona Daria) en Chantal van der Putten (Student Pride NL).
 
Kaartverkoop
Kaartjes kosten 5 euro en zijn inclusief een drankje. De opbrengst van de kaartverkoop gaat naar een project voor de transgendergemeenschap van kleur in Rotterdam.
 
Corona + live streaming
De bijeenkomst is opgezet volgens de richtlijnen van het RIVM. Er is ook een livestream voor de geïnteresseerden die niet fysiek aanwezig kunnen zijn. Hier kan ook een donatie gedaan worden voor het project. Ga naar de ticket-button om te doneren.
 
Over dit programma
De Schaduwzijde van Coming Out Day is een project van Dona Daria en Student Pride NL en debatpodium Arminius, ondersteund door de Gemeente Rotterdam en GayRotterdam.
 
 

Vrouwe Justitia

woensdag 16 sept 2020

Vrouwe Justitia

‘Er is geen wet die onschuldigen kan beschermen zonder af en toe de schuldigen te laten lopen', las ik laatst.

Hangen, klimmen en push-ups

dinsdag 08 sept 2020

Hangen, klimmen en push-ups


Met een vriend sport ik af en toe in de ochtend buiten. Meestal in het bos. Soms op een grasveld, alwaar zich naast een basisschool een klein speeltuintje bevindt met wat klimtoestellen erin.


Rond een uur of tien komen de kinderen dan buitenspelen, terwijl mijn vriend en ik met matten, elastieken en gewichten in de weer zijn.

Zo ook begin maart.

Drie jongens van een jaar of tien slenterden naar het speeltuintje en gingen al kletsend en ginnegappend op een rijtje tegen het klimrek aan staan hangen, alwaar ik vlakbij bezig was met wat push-ups.

Plotseling hoorde ik het jongetje links het middelste jongetje voor ‘vuile homo’ uitmaken. Het meest rechtse jongetje lachte schaapachtig een beetje met zijn linkervriendje mee. De twee juffen stonden een paar meter verderop met elkaar te kletsen. Ik wist niet of zij het gehoord hadden. Ze maakten in elk geval geen aanstalten de jongen te komen corrigeren.

Ik stapte op de drie jongens af.

‘Ik ben homo,’ zei ik.

De drie jongens keken me uiterst verbaasd aan. De jongen links kreeg al een beetje een rood hoofd. De jongen rechts inspecteerde plotseling zeer aandachtig zijn gympen.

‘Het was maar een grapje,’ zei de middelste jongen.

‘Jij kunt het misschien grappig vinden,’ zei ik, ‘Maar als je zoiets roept, dan weet je nooit of er in de buurt iemand is die het niet op prijs stelt om dit te horen. Zoals ik bijvoorbeeld.’

Een van de juffen was inmiddels op ons afgestapt en vroeg ons of alles in orde was.

‘Ze zijn toch niet vervelend aan het doen hè,’ grapte ze, met een knipoog naar de drie mannen. De middelste jongen schudde reeds verwoed met zijn rode hoofd.

‘Welnee,’ zei ik. ‘We kletsen gewoon wat. Over sport.’

Ik groette de juf en de drie jongens en liep terug naar mijn vriend die inmiddels alleen aan zijn setje van crunches begonnen was.

Afgelopen vrijdag kwam Rutgers met het nieuws naar buiten dat op achtennegentig procent van de basisscholen inmiddels seksuele voorlichting wordt gegeven, maar dat één op de drie basisscholen geen les geeft over seksuele diversiteit en genderidentiteit en dat slechts een minderheid van de scholen een (door het RIVM erkende) methode gebruikt die specifiek bedoeld is voor seksuele en relationele vorming.

Na het lezen van het artikel dacht ik terug aan de drie jongens bij het klimrek. Ik dacht aan mijn in mei overleden vriend Saïd die mij meermalen had verteld hoe hij helemaal niets over homoseksualiteit op de basisschool gehoord had, en hoe hij dat gemist had. Ik dacht aan de documentaire ‘Mans genoeg’ waarin een homoseksuele jongeman vertelt hoe ergens tijdens zijn middelbareschooltijd door een klasgenoot aan de docent gevraagd wordt “hoe het dan met homo’s zit”, waarop de docent ongemakkelijk antwoordt: ‘Maar die zitten hier toch helemaal niet in de klas?’

Uit onderzoek blijkt dat de mens vanaf het tweede levensjaar reeds vooroordelen begint te ontwikkelen.

Het is dus alleszins belangrijk om kinderen vanaf de basisschoolleeftijd met een zo groot mogelijk aanbod van maatschappelijke diversiteit in aanraking te laten komen. Of dat nu spelenderwijs, met methodes, met rolmodellen voor de klas of met ‘sprekers uit het veld’ gebeurt.

Voor de drie jongens bij het klimrek was ik heel even een anonieme spreker uit het sportveldje.

Heel misschien hebben zij het gesprek – en daarmee een klein beetje meer diversiteit – mee de basisschool ingenomen.

En houden ze ‘vuile homo’ voortaan buiten de deur.

Rutgers: 1 op 3 basisscholen geeft geen les over homoseksualiteit

 

Prijzen, preken en pamfletten

dinsdag 01 sept 2020

 

Prijzen, preken en pamfletten


Marieke Lucas Rijneveld - de eerste Nederlandse auteur die op 26 augustus jongstleden de prestigieuze International Booker Prize gewonnen heeft - werd geboren in een geformeerd boerengezin in Nieuwendijk.

Zij maakt onderdeel uit van een indrukwekkende lijst van Nederlandse auteurs die een gereformeerde achtergrond hebben: Maarten Biesheuvel, Martin Bril, Maarten ‘t Hart, Oek de Jong, Jan Siebelink, Jan Terlouw en Jan Wolkers zijn zomaar wat namen die mij te binnen schieten.

De gereformeerde achtergrond zorgt regelmatig voor fascinerende literatuur. Of dat nu Maarten ‘t Hart was die daar in 1971 al over schreef in zijn debuutroman ‘Stenen voor een ransuil’, of de zojuist gelauwerde Rijneveld met ‘De avond is ongemak’.

Het hoofdthema in ‘Stenen voor een ransuil’ is homoseksualiteit in een gereformeerd-conformistische omgeving en de daarmee geassocieerde eenzaamheid, die voor de hoofdpersoon zowel als noodlot en als existentiële vlucht wordt ervaren.

‘De avond is ongemak’ van Marieke Lucas Rijneveld is het schrijnende verhaal van een gereformeerd boerengezin dat wordt getroffen door de dood van een kind. Door de ogen van Jas, die zich ophoudt in het niemandsland tussen kindertijd en volwassenheid, zien we hoe de kinderen van het gezin elk op hun eigen manier omgaan met het verlies, en hoe zij - tussen geloof, seksualiteit en smerigheid van het bestaan in - langzaam ontsporen.

In 1991 baarde Maarten ’t Hart opzien door op het Boekenbal als Maartje ‘t Hart te verschijnen. In de daaropvolgende jaren was hij regelmatig opgemaakt en in vrouwenkleding te zien, maar na 2000 is hij er op verzoek van zijn vrouw Hanneke van den Muyzenberg weer mee gestopt. Over zijn fascinatie voor vrouwenkleren schreef zijn goede vriendin Mensje van Keulen in 1992 ‘Geheime dame’.

In 2010 besluit Marieke de naam ‘Lucas’ aan haar naam toe te voegen. In een interview in de Volkskrant zegt Marieke Lucas daarover: ‘Ik voel me zowel jongen als meisje, een tussenmens.’ Rijneveld wil liever niet kiezen tussen ‘hij’ of ‘zij’ maar heeft een voorkeur voor ‘hen’ of 'they'.

Voor wat het waard is: het is niet alleen de eerste keer dat de International Booker Prize gewonnen is door een Nederlandse auteur, maar tevens door een Nederlandse auteur die openlijk non-binair is: een schrijver met een genderidentiteit die niet exclusief mannelijk of vrouwelijk is.

De gereformeerde kerk in dit land staat nogal eens op gespannen voet met de LHBT+gemeenschap. Niet alleen Maarten of Maartje ‘t Hart, maar meerdere in gereformeerd milieu opgevoede en grootgebrachte schrijvers hebben in boeken, hoofdstukken, passages en alinea’s de meest uiteenlopende hoofd- en bijpersonages beschreven die vaak lang en intens met deze worsteling leven.

Een worsteling die nog steeds plaatsvindt. Zo ligt de conservatief-christelijke Nashvilleverklaring - een verklaring die vanuit de bredere samenleving en vanuit andere kerkgemeenschappen als trans-en homofoob werd bekritiseerd - ons nog vers in het geheugen.

Er zullen in de toekomst vanuit orthodox-christelijke hoek waarschijnlijk nog wel vaker preken, pamfletten en verklaringen geschreven worden die de LHBT+gemeenschap proberen aan te vallen, te verguizen of te demoniseren.

Maar in tegenstelling tot het boek van Marieke Lucas Rijneveld, zullen al deze preken, pamfletten en verklaringen nooit enige literatuurprijs van betekenis winnen.

Laat staan de wereldberoemde International Booker Prize.


#lhbtiq+ #lhbt+ #bookerprize #rijneveld #Mariekelucasrijneveld
 #literatuur #rickvandermade @mariek1991 #internationalbooker2020 #gayrotterdam #column #queer #gaykrant #nonbinary #religie #queercreative 


Lieve Mounir,

 

Gefeliciteerd.

Je bent uit de kast gekomen.

Dat je ouders dat niet accepteren en je het huis uit hebben gezet, valt enkel onmenselijk te noemen.

Maar waar zij falen, zal jij zegevieren.

Toen ik lesgaf aan een van de Hogescholen Pedagogiek, leerde ik mijn studenten van alles over het gezin en over opvoeding. De eerstejaarsstudenten kregen begrippen te verwerken als opvoedingsdoel, opvoedingsvoorwaarde en opvoedingsmiddel.

Ik heb geen zicht op hoe je ouders je voor je achttiende levensjaar opgevoed hebben, maar het lijkt mij dat zij een deel van de opvoedingsdoelen niet belangrijk genoeg hebben gevonden. Doelen die voor mij - als kind, jongere én als pedagoog - juist zo belangrijk zijn en zijn geweest: het (verder) ontwikkelen van je identiteit; jezelf leren handhaven in een snel veranderende en onzekere wereld; jouw gehele spectrum aan mogelijkheden en kwaliteiten verder uitdiepen.

Authenticiteit is een belangrijke opvoedingsvoorwaarde waarbinnen het kind in veiligheid (nog zo’n belangrijke voorwaarde) moet kunnen uitgroeien tot een evenwichtige volwassenen. Dat je ouders onveilige opvoedingsvoorwaarden voor hun kind gecreëerd hebben, valt jou niet aan te rekenen: zij hebben jou blijkbaar niet op juiste wijze veiligheid, authenticiteit en uitdaging kunnen bieden. Bovendien verbreken zij de pedagogische relatie - de allerbelangrijkste pedagogische voorwaarde - en trekken zij de mooie bloem die tot wasdom komt los van de wortels.

Opvoedingsmiddelen helpen opvoeders bij het invullen van de voorwaarden en daarmee met het bereiken van hun opvoedingsdoelen. Belonen en straffen zijn dergelijke middelen. Nu heb ik als docent en als pedagoog vaak gemerkt dat je maar beter heel spaarzaam met straffen om kunt gaan, en heel uitbundig met belonen, zeker als het gaat om de bevestiging van een persoonlijkheid. Met jou het huis uitzetten, hebben je ouders je meest fundamentele ‘ik’ - het recht te mogen zijn wie je moet en wilt zijn - niet beloond maar afgestraft.

Nu ken ik je niet, maar je lijkt mij slim, empathisch en sociaal genoeg om los van je ouders gewoon je eigen doelen, voorwaarden en middelen te creëren, en daarin te slagen. Al staat het buiten kijf dat ieder kind beter gedijt bij ouderliefde.

Ook na zijn achttiende.

Jouw doelen zullen niet langer de doelen van een hopeloos verouderd boek vol preken over zonde, hel en verdoemenis zijn, maar de richting aangeven van de manier waarop jij je eigen leven zult gaan inrichten: op eigen benen, met je eigen intelligentie en doorzettingsvermogen en met je eigen voorwaarden.

Je mag een nieuwe relatie met de LHBT+gemeenschap aangaan, maar die is niet zo strikt als de pedagogische relatie met je ouders: wie niet langer bij ons roze groepje wil horen, mag ons verlaten zonder dat daar doodstraf, uitsluiting of verkettering op staat. We slaan geen heteroseksuelen in elkaar omdat wij ze bekrompen vinden. Wij gaan niet langs de deuren om op onchristelijke tijden zieltjes voor onze roze kerk te winnen. Wij slaan anderen niet om de oren met spreuken uit bovenvermelde hopeloos verouderde boeken. Wij LHBT+ers hanteren liever de voorwaarden: vrijheid, zelfontplooiing, eigenheid, tolerantie, veiligheid en solidariteit.

De middelen waarmee je graag ouder wilt worden kun je nu ook zelf kiezen: je kunt nu voor belonen kiezen in plaats voor straffen (en geloof me als ik je zeg dat dat niet alleen voor kinderen maar ook voor volwassenen in onze maatschappij veel beter werkt); je kunt anderen leren te onderhandelen en leren hun vrijheid op te eisen. Je kunt vrijheid geven. Je hoeft je moedige mondigheid niet langer in te houden: je kunt deze vanaf nu gewoon inzetten voor je eigen bestwil.

Ik weet niet hoeveel verdriet je hebt om het verlies van je ouders. Ik kan me bij de onpeilbaarheid ervan niets voorstellen. Ze hebben je immers in het ontluiken geknakt.

Maar zij hebben ongelijk, Mounir.

Alle ouders, alle opvoeders, alle docenten, alle weldenkende wezens zouden apetrots moeten zijn als een jongere haar of zijn coming-out heeft. Op het gemeentehuis zou de regenboogvlag uitgestoken moeten worden, en iedere burgemeester zou de ouders van de roze nieuwkomer en de nieuwkomer zelf even een handje moeten komen geven.
‘Hoera,’ zou de burgemeester tegen de ouders en tegen de jongere moeten zeggen, ‘Weer geen opruier, geen voetbalhooligan, geen hangjongere, geen treitervlogger, geen hulpverleneraanvaller, geen mocromaffioso, geen draaideurcrimineel, geen uitzichtloze aso in onze gemeente. Van harte gefeliciteerd lieve ouders, dat u zo’n fijn, weldenkend, invoelend, creatief, liefdevol en waardevol wezen grootgebracht hebt. Hier hebben jullie namens de gemeente een bosje roze rozen en drie dikke zoenen.’

Het komt goed, lieve Mounir, want al is opvoeding belangrijk, persoonlijkheid is vele malen belangrijker. Jij hebt op juiste wijze doel, voorwaarde en middel in jezelf verenigd tot de enige mogelijke keuze: de keuze dat los van je opvoeding jij degene bent geworden die jij in dit leven moet en wilt zijn.


NPO Radio: Mounir werd uit huis gezet omdat hij homo is: 'Dit komt aan de lopende band voor'

Dichters en spoken word-artiesten uit heel Nederland zullen meedoen aan de eerste Queer & Feminist Poetry Awards die plaatsvinden op 27 september. Centraal staat werk dat gaat  over LHBTQ+-identiteiten en feminisme.

Deze Awards worden georganiseerd door Unwanted Words, een bekroond platform voor opkomende LHBTQ + -dichters en is mogelijk dankzij een reeks partnerschappen met meer dan 15 feministische en LHBTQ +-organisaties, waaronder Spoken Awards, Word Up, Awesome Foundation Rotterdam, The Hang-Out 010, Dona Daria, Queer Rotterdam, WORM, Erasmus Pride, Leiden Pride en meer.

De Awards vinden plaats bij WORM.

Luis Bracamontes, gastheer en oprichter van Unwanted Words over de awards:

"Deze prijzen zijn onze manier om het talent in onze gemeenschappen te vieren en te erkennen en een manier om LHBTQ + -talent te helpen, kansen te creëren en deuren te openen naar grotere podia en evenementen."

De zes categorieën die tijdens de prijsuitreiking kunnen worden geselecteerd, waaronder: Best Queer Performance, Poet of the Year en de BIPOC-prijs (Black, Indigenous & People of Color).  De open oproep voor deelnemers om zich aan te melden is nu live en de deadline is 6 september 2020. Toelatingseisen en volledige details zijn beschikbaar op: https://www.unwantedwords.com/queer-feminist-poetry-awards/

Over The Rainbow, het LHBTQ+ Filmfestival te LantarenVenster is dit jaar van 1 augustus tot en met 1 september, met elke week tenminste 5 films. Elke dinsdag heb je met 3 films een echt festivalgevoel. Deze dinsdag liefst 2 films die debuteren tijdens dit festival: Shirley en El Principe en daarnaastde laatste voorstelling van Last Ferry. Lees LHBTQ+ Film Zomer voor meer informatie over dit jaarlijks festival.

Over The Rainbow, het LHBTQ+ Filmfestival te LantarenVenster is dit jaar van 1 augustus tot en met 1 september, met elke week tenminste 5 films. Elke dinsdag heb je met 3 films een echt festivalgevoel. Deze zaterdag is dat "Last Ferry".  Lees LHTQ+ Film Zomer voor meer informatie over dit jaarlijks festival.

Pagina 1 van 5