Column Rick - Lieve Sint,

dinsdag 01 dec 2020

Lieve Sint,

 

Ik heb mijn verlanglijstje af.

Ik heb er best een tijdje over gedaan. Veertig jaar geleden zou ik zo klaar zijn geweest. Vroeger vroeg ik om playmobil. Het maakte me nooit zoveel uit wat voor playmobil ik kreeg. Het hoefde niet groot of duur te zijn.
Als het maar playmobil was.

Niet lullen maar poetsen

Ik was een jaar of vijftien. Het werd tijd voor m’n eigen stereo-installatie. Vond ik. ‘Hartstikke leuk,’ zei mijn vader. ‘Ik weet van een collega dat ze in het ziekenhuis nog schoonmakers nodig hebben. Succes!’

Gedurende drie jaar - tot ik op kamers ging - heb ik op woensdag- en zondagavond een spons en zwabber gepakt en de centrale keuken van het Ignatiusziekenhuis in Breda staan schrobben. Ongeveer een jaar nadat ik er begonnen was, kon ik door zuinig te leven en veel te sparen dan eindelijk mijn eigen Akai kopen.


'Baudet treedt terug als lijsttrekker en partijvoorzitter van Forum voor Democratie na alle commotie over het bestuur van de jongerenafdeling van de partij,’ las ik op de NOS-app. ‘Aanleiding is de berichtgeving in het Parool over leden van de jongerenpartij die antisemitische, homofobe en extreemrechtse berichten hebben verstuurd in appgroepen.’Ik verbaasde me erover dat het lezen van dit bericht me eigenlijk niet verbaasde. Met de verkiezingen in zicht wordt het steeds duidelijker hoe partijen denken over, en omgaan met, de basisprincipes van de democratische rechtsstaat en haar toekomst. En blijkbaar ben ik inmiddels aardig gewend geraakt aan allerlei vreemde partijideeën. 

Column Rick - Songül

dinsdag 02 feb 2021

Songül

 
Ik geef het maar gewoon ruiterlijk toe: ik ben een ernstig zwevende kiezer. Daar heeft het gegeven dat ik lid van een politieke partij ben nooit iets aan veranderd. Soms stem ik op de partij waar ik lid van ben. Soms niet. En, afhankelijk van wat ik voor gemeente, provincie of landsbelang nodig achtte, heb ik door de jaren heen op veel partijen gestemd.
 
Één keer, lang geleden, is het mij overkomen dat ik bij gemeenteraadsverkiezingen in Rotterdam mijn buurvrouw machtigde om voor mij te stemmen. Ze kende me redelijk goed, en wist welke partijen zo’n beetje mijn voorkeur hadden.

Toen ik na het werk ‘s avonds laat thuiskwam, vroeg ik haar hoe het gegaan was. Ze meldde dat ze voor mij op het CDA had gestemd.

 
‘CDA?’ vroeg ik enigszins verbouwereerd.
 
Ik kende buurvrouw helemaal niet als een CDA’er. En ik wist zeker dat zij van mij wist dat ik nooit CDA zou hebben gestemd.
 
‘Ja, ach, de lijsttrekker van het CDA in onze deelgemeente is de zoon van de buurvrouw van nummer 86C. Je weet wel, de voorzitster van de VVE. En dat vind ik nou zo’n aardige man. De laatste keer dat ik hem zag, bood hij meteen aan mijn boodschappen naar boven te dragen.’
 
Oké...
 

‘CDA?’ vroeg ik enigszins verbouwereerd. Ik kende buurvrouw helemaal niet als een CDA’er.

En ik wist zeker dat zij van mij wist dat ik nooit CDA zou hebben gestemd.

 
Nee, ik ben geen lid van het CDA. Ik ben ook geen lid van de PvdA. En toch stem ik op zeventien maart op de nummer tien van deze partij. Op Songül Mutluer om precies te zijn.
 
Ik ken Songül uit de tijd dat ik nog in Zaanstad woonde. Ze was toen nog gemeenteraadslid. Later werd ze fractievoorzitter, wethouder en tweede loco-burgemeester.
 
Niet dat we nou veel bij elkaar over de vloer kwamen, maar als we elkaar tegenkwamen - als ik bijvoorbeeld een debat leidde, of aanwezig was bij een gemeenteraadsvergadering of een andere politieke bijeenkomst - klikte het altijd meteen tussen ons.
 
‘Merhaba,’ zei ik dan tegen haar. ‘Nasılsın?’
 
‘Goed!’ lachte ze dan terug. ‘Met jou ook alles goed?’
 
Geboren in Enschede, als een van zeven kinderen van een van de eerste gastarbeiders die in Nederland in de textielindustrie aan het werk gingen, vertrok ze op driejarige leeftijd weer naar Turkije om op negenjarige leeftijd weer terug te komen wonen in Nederland. In Zaanstad. In de wijk Poelenburg. Een van de wijken die in 2009 door het ministerie van VROM als ‘probleemwijk’ werd aangewezen.
 
Bij de ondertekening van het Zaanse regenboogstembusakkoord in 2018 werd ik gevraagd om kort te spreken en om een gedicht voor te dragen. Bij de ondertekening viel me op dat Songül de enige ondertekenaar van niet-autochtone origine was. De enige andere partij die in Zaanstad destijds werd geleid door een niet-autochtone fractievoorzitter was Denk. Maar deze Nederlands-Turkse jongedame was niet aanwezig bij de plechtigheid omdat Denk het regenboogakkoord niet had willen onderschrijven.
 
Vandaag publiceert Gaykrant de eerste van in totaal zeventien interviews die afgenomen zijn bij LHBT+ kandidaat-Tweede Kamerleden, dwars door alle partijen heen. Van links naar rechts, van progressief tot conservatief.
Van alle aangeschreven partijen heeft Gaykrant van drie partijen geen antwoord gekregen. Van PVV. Van FvD. En van Denk.
 
Ik weet het. Ik zou op één van deze zeventien regenboogkandidaten moeten stemmen. Of ik zou op (een LHBT+) iemand van ‘mijn’ partij moeten stemmen. Hoe meer regenboogkleurtjes in de Tweede Kamer, hoe gezelliger het daar wordt.
 
Maar ja.
 
Mijn buurvrouw stemde op de meneer van het CDA om de simpele reden dat zij hem kende. Omdat zij hem een aardige en behulpzame man vond. Omdat hij destijds haar boodschappen gedragen had.
 
Ik stem op Songül omdat ik haar ken. Ik stem op Songül omdat ik haar, naast alle andere kwaliteiten die zij bezit, een aardige en behulpzame vrouw vind.
 
Omdat een van de laatste keren dat ik Songül zag, zij aanbood het Zaanse regenboogakkoord te helpen dragen.
 

Spring maar achterop.

Zo’n drie jaar geleden leidde ik een verkiezingsdebat voor de gemeenteraadsverkiezingen. Dat doe ik wel vaker. Dat vind ik leuk om te doen.

Na afloop van het debat stonden we met deelnemers en publiek een drankje en een nootje te verorberen. Ik stond te kletsen met een meneer de waarnemend burgemeester en met een mevrouw de staatssecretaris. Toevalligerwijs woonden wij destijds alle drie in dezelfde gemeente.

Springsteen, Trump, Lorca en Annie

 

Misschien was het bedoeld als toespraak. Misschien als lied zonder muziek.

Misschien als gedicht.

In zijn radioprogramma ‘From my home to yours’ op Sirius XM, sprak Bruce Springsteen eind oktober van dit jaar over de staat van Amerika. Over zijn land dat volgens hem onder Trump ‘in zo’n korte tijd zoveel van zichzelf verloren is’.

‘There’s no art in this White House,’ begint Springsteen zijn relaas. ‘There’s no literature, no poetry, no music.’

Beste imam Fawaz Jneid,

Zoals ik in Dagblad Trouw van afgelopen zaterdag heb gelezen, mag u na drie jaar gebiedsverbod de Schilderswijk en Transvaalbuurt in Den Haag weer in. Fijn voor u. Maar misschien minder fijn voor deze wijk en buurt.

Column Rick: Coming-outdag

dinsdag 13 okt 2020

De column van Rick is deze week de toespraak en het gedicht die op zondag 11 oktober 2020 door respectievelijk dominee Wielie Elhorst in de Oude Kerk, en door pastoor Pierre Valkering in de Oranjekerk zijn voorgedragen ter ere van Coming-Outdag. 


Coming-outdag

Vandaag vieren we Coming-Outdag. Het moment dat een lesbienne, homo, biseksueel, transgender en elke andere letter van de regenbooggemeenschap openlijk voor de seksuele geaardheid of genderidentiteit uitkomt.