Benhail Thomas

zaterdag 19 sept 2020

Ben vertelt in deze video over de weg die hij heeft gekozen om zichzelf te kunnen zijn. Toen hij brak met de Jehovah’s Getuigen is hij alles kwijtgeraakt en moest hij opnieuw beginnen. Daardoor leerde hij ook anders kijken naar de stad Rotterdam.

EN DA OP KERSEMIS


Mijn oudtante Jo was het jongste kind van mijn overgrootmoeder Sien. Oudtante Jo had heel graag het klooster in willen gaan, maar dat mocht niet van 'd'ouwe Sien' (die in het huwelijk met mijn overgrootvader Henricus overduidelijk de broek aan had).

Column Rick - Geduld

dinsdag 15 dec 2020

Geduld

 

Toen ik in 2010 mijn paspoort ging vernieuwen en de dame bij de burgerlijke stand mij vroeg of ik de naam van mijn huwelijkspartner in het paspoort wilde hebben, zei ik met enige trots ja. Ik was immers niet voor niets met hem getrouwd.

Nu was mijn man een Fransman.

Zijn achternaam is Camus, wat uitgesproken dient te worden als ‘Ka-Múu’. Voor degenen onder u die iets van Franse literatuur afweten: net zoals de naam van de schrijver van ‘De Pest’ en ‘De Vreemdeling.’ (Geen familie overigens…)

‘Nou,’ zei de jongedame achter het loket, ‘Dat wordt in uw geval dan ‘echtgenoot van mevrouw Kaamoes.’’


Ik glimlachte vriendelijk naar haar.

‘Het is Ka-Múu,’ zei ik.

‘En mevrouw moet meneer zijn.’

Ik wees naar mijn man die naast me stond. Ook hij glimlachte vriendelijk naar de dame.

‘Oh jee, sorry hoor,’ zei de rood aangelopen jongedame, ‘En ik ben hier nog wel zo nadrukkelijk voor bijgeschoold.’

Ik haalde mijn schouders op.

‘De kracht van het leren zit ‘m in de herhaling,’ zei ik pedant-vriendelijk, ‘En in het proces van bewustwording.’

De jongedame knikte ijverig met haar hoofd.

Ik wees naar mijn paspoort.

‘En mijn doopnamen zijn Henrica, Wilhelmina, Andrea.’

De dame staarde me nu met open mond aan.

‘Grapje.’

Ze kon er niet om lachen.

‘Ach’, zei ik tegen mijn man toen we het stadhuis uitliepen, ‘De openstelling van het burgerlijk huwelijk voor paren van gelijk geslacht is ook pas tien jaar geleden.’

 

Volgens de medewerker op het NS-kantoor die ik belde is het ook heel onhandig voor de NS dat mannen opeens een dubbele achternaam hebben.

Afgelopen donderdag las ik een bericht van vriend Manfred op Facebook. Manfred is getrouwd met Arthur-Roy. Hij had – voor de zoveelste keer – een bericht van de NS gekregen met de aanhef: ‘Beste mevrouw Martens-Varkevisser.’

Manfred schreef op Facebook:

‘Dit bericht kreeg ik vandaag van de NS. Sinds wij getrouwd zijn staan al mijn NS-benodigdheden op mevrouw in plaats van op meneer. Ook Arthur-Roy is na ons huwelijk opeens voor de NS mevrouw geworden. Wij hebben dit nu zeven keer in twee jaar tijd laten aanpassen. En na een tijdje komt er weer een automatische melding dat het weer is terug gezet naar mevrouw.

Volgens de medewerker op het NS-kantoor die ik belde is het ook heel onhandig voor de NS dat mannen opeens een dubbele achternaam hebben. ‘Maar ik kan het handmatig voor u aanpassen, maar dit duurt even voordat het allemaal verwerkt is.’

Maar nu na zeven keer in twee jaar tijd heb ik het opgegeven. Voor de NS zijn Arthur-Roy en ik twee dames. Het is ook zo handig dat twee mannen treintickets naar het buitenland krijgen die op ‘mevrouw’ staan, zeker als je paspoortcontrole krijgt.’

Ik vroeg Manfred in een privé-bericht naar het hoe en waarom van het voorval. We raakten in gesprek. Manfred schreef:

‘Een jaar geleden dacht ik nog: ‘Laat maar’, want toen ben ik in een ontzettend domme discussie beland met een niet heel erg gay-vriendelijke man: ik moest de NS de tijd geven om de systemen aan te passen, ik moest niet meteen mij zo gediscrimineerd voelen, etc.

‘De kracht van het leren zit ‘m in de herhaling,’ zei ik pedant-vriendelijk, ‘En in het proces van bewustwording.’

Van bijna alles wat die man (volgens mij ook nog eens goedbedoeld) tegen mij vertelde, kreeg ik uitslag. De man bleef de NS maar verdedigen in plaats van te zeggen dat dit vervelend voor ons was. Maar hij zou het voor ons in ieder geval oplossen voor de treinreis naar Berlijn.

Er zijn inderdaad nieuwe treinkaartjes voor Berlijn binnengekomen op de heer en de heer. ‘Gelukkig,’ dacht ik, ‘Het is aangepast.’

Maar een halfjaar geleden stond alles weer op mevrouw. En vorige week kreeg ik een mail, ook weer op mevrouw. Nu dacht ik: ‘Ik stop ermee. Het heeft volgens mij geen zin. De systemen van de NS zijn er nog niet op voorbereid.’

Ik schreef terug:

‘Ach, lieve Manfred, we moeten ook niet zo zeuren natuurlijk. Immers, de openstelling van het burgerlijk huwelijk voor paren van gelijk geslacht is ook pas twintig jaar geleden.’

Gelukkig dat de systemen van de Gaykrant niet meer aangepast hoeven te worden, en dat zij allang op alles voorbereid zijn.

Daarom wens ik meneer Manfred Martens-Varkevisser veel geduld met zo min mogelijk chagrijn toe met zijn NS-perikelen, en wens ik u allen – mevrouw, meneer, of hoe u ook maar aangesproken wenst te worden – veel geduld met zo min mogelijk chagrijn toe in de komende lockdownperiode. 


Rick van der Made (Breda, 1968) is dichter, adjunct-hoofdredacteur en columnist bij de Gaykrant. Hij opent voor de lezer de wereld die hemzelf fascineert, ook als deze soms ‘lastig’ wordt. Hij maakt lezers deelgenoot van die (soms alledaagse) wereld, met teksten en gedichten die tegelijkertijd een meer diepgravend beeld geven van die werkelijkheid. En achter die schijnbaar nonchalante beelden liggen grote thema’s: seksualiteit, vluchten, lijden, redding, waanzin. En liefde.

Column Rick - Sinterklaastrauma

donderdag 10 dec 2020

Sinterklaastrauma

Geen idee waarom, maar volgens de familieoverlevering had ik - in tegenstelling tot mijn klasgenootjes - reeds op zeer vroege leeftijd geleerd om veters te strikken.

Het was vijf december.

Sint kwam op school.

Column Rick - Demonstratie

dinsdag 09 mrt 2021

Demonstratie

‘Ik vraag me af hoeveel zin zo’n demonstratie eigenlijk heeft,’ appte een vriendin mij. ‘Ik bedoel, je verandert er zo’n man toch niet mee en werkt het niet juist tegen ons?’ 

Het was zaterdag 6 maart rond een uur of half twee. Ik liep in Krimpen aan den IJssel. Ik was op weg naar het Raadhuisplein en ik las het bericht. 

Column Rick - Lieve Sint,

dinsdag 01 dec 2020

Lieve Sint,

 

Ik heb mijn verlanglijstje af.

Ik heb er best een tijdje over gedaan. Veertig jaar geleden zou ik zo klaar zijn geweest. Vroeger vroeg ik om playmobil. Het maakte me nooit zoveel uit wat voor playmobil ik kreeg. Het hoefde niet groot of duur te zijn.
Als het maar playmobil was.


'Baudet treedt terug als lijsttrekker en partijvoorzitter van Forum voor Democratie na alle commotie over het bestuur van de jongerenafdeling van de partij,’ las ik op de NOS-app. ‘Aanleiding is de berichtgeving in het Parool over leden van de jongerenpartij die antisemitische, homofobe en extreemrechtse berichten hebben verstuurd in appgroepen.’Ik verbaasde me erover dat het lezen van dit bericht me eigenlijk niet verbaasde. Met de verkiezingen in zicht wordt het steeds duidelijker hoe partijen denken over, en omgaan met, de basisprincipes van de democratische rechtsstaat en haar toekomst. En blijkbaar ben ik inmiddels aardig gewend geraakt aan allerlei vreemde partijideeën. 

 

Franciscus, Ben en Ans


Zoals ik al vaker geschreven heb, ben ik de zoon van een uitgetreden non. En zoals ik ook al vaker beschreven heb, was zij een moeder die vier kinderen had waarvan er drie homoseksueel bleken te zijn. Ondanks haar rotsvaste geloofsovertuiging die ze tot aan haar dood behield, was de liefde voor haar kinderen vele malen groter dan de liefde voor de kerk van Rome.

Moeder vond daarin steun bij onze pastor, Ben Kortmann. Een lieve, innemende, intelligente en uiterst tolerante man die altijd een belangrijke rol speelde in het (sowieso wat minder conservatieve) episcopaat van Breda.

De man die mijn ouders trouwde, hun kinderen doopte, mijn ouders begraven heeft en de huwelijken van mijn broer met zijn man, en van mij met mijn man inzegende. Niet omdat mijn broer en ik nu zulke vrome kerkgangers zijn, maar omdat Ben een goede huisvriend was en omdat hij zelf mijn moeder ooit beloofd had onze huwelijken in te willen zegenen.

In tegenstelling tot mijn vader die was opgegroeid met een kerk van hel en verdoemenis, werden mijn zussen, broer en ik opgevoed met een kerk van oprechte (naasten)liefde.

Afgelopen woensdag ging in Rome de documentaire ‘Franciscus’ van regisseur Afinejevski in première. Daarin pleit de paus voor het wettelijk regelen van het geregistreerd partnerschap voor homoseksuele stellen.

‘Homoseksuele stellen hebben het recht om een gezin te vormen,’ zegt de paus in de documentaire. ‘Zij zijn Gods kinderen en hebben recht op een familie. Niemand zou uit een familie gezet mogen worden of een ongelukkig leven moeten leiden. We moeten geregistreerd partnerschap invoeren. Dan zijn hun rechten juridisch goed geregeld. Ik heb mij daarvoor al ingezet.’ (Bron: NOS)

Lager in de strenge en dogmatische Roomse hiërarchie zijn dergelijke veranderingen al veel langer gaande. Reeds vanaf 1986 zette mijn moeder zich in voor de Acht Meibeweging. Deze beweging werd in 1985 na het bezoek van de oerconservatieve paus Johannes Paulus II aan Nederland opgericht. Zij kwam op voor rechten van vrouwen en homoseksuelen, was tegen aspecten van de katholieke huwelijksmoraal, en tegen de leer van de kerk als het over zaken als abortus en voorbehoedsmiddelen ging. Maar zij zette zich ook in voor asielzoekers, en voor meer solidariteit met de derde wereld. De beweging werd in 2003 - twee jaar na de dood van mijn moeder - overbodig geacht en opgeheven.

En pastor Ben was vanaf de jaren zestig al druk bezig om ‘de firma’ (zoals hij zijn katholieke werkgever altijd noemt) een beetje een toleranter aanzien te geven.

Uiteraard, net als Ben Kortmann doet de paus dergelijke uitspraken op persoonlijke titel. De inmiddels negentigjarige Ben deed dat vroeger in zijn pastoraat; de paus in een documentaire. De paus heeft deze woorden niet ‘ex cathedra’ (‘vanuit de zetel’) uitgesproken, waardoor zij (nog) geen echte verandering bewerkstelligen. En uiteraard worden zij uitgesproken door één persoon, en niet door de gehele curie of door een Derde Vaticaans Concilie.

Maar zoals COC-voorzitter Astrid Oosenbrug in het nieuws aangehaald wordt: ‘Al pleit de paus nog niet voor openstelling van het huwelijk, we kunnen hier toch wel spreken van een kleine revolutie. Zijn uitspraak is van grote waarde voor rooms-katholieke lesbiennes, homo's en biseksuelen. Eindelijk erkent de leider van de katholieke kerk hun recht op een wettelijk vastgelegde relatie.’

En: ‘De uitspraak van de paus is volgens haar ook van groot belang voor lhbti'ers in landen als Polen, waar volgens haar mensen met een beroep op het katholieke geloof gediscrimineerd worden vanwege hun seksuele oriëntatie: ‘Die regeringen kunnen zich niet langer verschuilen achter woorden van de paus.’’ (Bron: NOS).

 

Met deze uitspraken erkent paus Franciscus nu hun strijd voor meer naastenliefde en voor een meer liefdevolle kerk.

Beschavingen en wereldrijken komen op, consolideren en verdwijnen. Of zij passen zich aan, en veranderen in een ander soort beschaving. Het duizendjarig Romeinse Rijk brokkelde af en verdween van de aardbodem rond 500 na Christus. Met de Franse Revolutie in 1789 belandde de Franse monarchie onder de guillotine en kwam nooit meer terug. En in Nederland veranderde door de eeuwen heen de absolute monarchie vrij geruisloos in een parlementaire democratie waar de rol van de monarch flink uitgekleed werd ten bate van de stem van het volk.

Deze uitspraken van de paus zijn voorzichtige stappen van verandering. Misschien zijn het de veranderingen die de uiteindelijke afbrokkeling en verdwijning van de strenge en hopeloos verouderde katholieke kerk moeten zien te voorkomen. Veranderingen waarvan mensen als mijn moeder en Ben Kortmann reeds lang geleden doordrongen waren. En waar zij - ieder op hun eigen manier - voor gestreden hebben.

Met deze uitspraken erkent paus Franciscus nu hun strijd voor meer naastenliefde en voor een meer liefdevolle kerk.

En met deze uitspraken geeft hij mijn moeder (postuum) de eer die haar voor die strijd toekomt.

De strijd om haar kinderen gelukkig te zien.

De strijd om haar kinderen te kunnen laten zijn wie zij graag willen zijn.

En om in hun zijn volledig geaccepteerd te worden.


 

Pagina 1 van 3