Benhail Thomas

zaterdag 19 sept 2020

Ben vertelt in deze video over de weg die hij heeft gekozen om zichzelf te kunnen zijn. Toen hij brak met de Jehovah’s Getuigen is hij alles kwijtgeraakt en moest hij opnieuw beginnen. Daardoor leerde hij ook anders kijken naar de stad Rotterdam.

 

Franciscus, Ben en Ans


Zoals ik al vaker geschreven heb, ben ik de zoon van een uitgetreden non. En zoals ik ook al vaker beschreven heb, was zij een moeder die vier kinderen had waarvan er drie homoseksueel bleken te zijn. Ondanks haar rotsvaste geloofsovertuiging die ze tot aan haar dood behield, was de liefde voor haar kinderen vele malen groter dan de liefde voor de kerk van Rome.

Moeder vond daarin steun bij onze pastor, Ben Kortmann. Een lieve, innemende, intelligente en uiterst tolerante man die altijd een belangrijke rol speelde in het (sowieso wat minder conservatieve) episcopaat van Breda.

De man die mijn ouders trouwde, hun kinderen doopte, mijn ouders begraven heeft en de huwelijken van mijn broer met zijn man, en van mij met mijn man inzegende. Niet omdat mijn broer en ik nu zulke vrome kerkgangers zijn, maar omdat Ben een goede huisvriend was en omdat hij zelf mijn moeder ooit beloofd had onze huwelijken in te willen zegenen.

In tegenstelling tot mijn vader die was opgegroeid met een kerk van hel en verdoemenis, werden mijn zussen, broer en ik opgevoed met een kerk van oprechte (naasten)liefde.

Afgelopen woensdag ging in Rome de documentaire ‘Franciscus’ van regisseur Afinejevski in première. Daarin pleit de paus voor het wettelijk regelen van het geregistreerd partnerschap voor homoseksuele stellen.

‘Homoseksuele stellen hebben het recht om een gezin te vormen,’ zegt de paus in de documentaire. ‘Zij zijn Gods kinderen en hebben recht op een familie. Niemand zou uit een familie gezet mogen worden of een ongelukkig leven moeten leiden. We moeten geregistreerd partnerschap invoeren. Dan zijn hun rechten juridisch goed geregeld. Ik heb mij daarvoor al ingezet.’ (Bron: NOS)

Lager in de strenge en dogmatische Roomse hiërarchie zijn dergelijke veranderingen al veel langer gaande. Reeds vanaf 1986 zette mijn moeder zich in voor de Acht Meibeweging. Deze beweging werd in 1985 na het bezoek van de oerconservatieve paus Johannes Paulus II aan Nederland opgericht. Zij kwam op voor rechten van vrouwen en homoseksuelen, was tegen aspecten van de katholieke huwelijksmoraal, en tegen de leer van de kerk als het over zaken als abortus en voorbehoedsmiddelen ging. Maar zij zette zich ook in voor asielzoekers, en voor meer solidariteit met de derde wereld. De beweging werd in 2003 - twee jaar na de dood van mijn moeder - overbodig geacht en opgeheven.

En pastor Ben was vanaf de jaren zestig al druk bezig om ‘de firma’ (zoals hij zijn katholieke werkgever altijd noemt) een beetje een toleranter aanzien te geven.

Uiteraard, net als Ben Kortmann doet de paus dergelijke uitspraken op persoonlijke titel. De inmiddels negentigjarige Ben deed dat vroeger in zijn pastoraat; de paus in een documentaire. De paus heeft deze woorden niet ‘ex cathedra’ (‘vanuit de zetel’) uitgesproken, waardoor zij (nog) geen echte verandering bewerkstelligen. En uiteraard worden zij uitgesproken door één persoon, en niet door de gehele curie of door een Derde Vaticaans Concilie.

Maar zoals COC-voorzitter Astrid Oosenbrug in het nieuws aangehaald wordt: ‘Al pleit de paus nog niet voor openstelling van het huwelijk, we kunnen hier toch wel spreken van een kleine revolutie. Zijn uitspraak is van grote waarde voor rooms-katholieke lesbiennes, homo's en biseksuelen. Eindelijk erkent de leider van de katholieke kerk hun recht op een wettelijk vastgelegde relatie.’

En: ‘De uitspraak van de paus is volgens haar ook van groot belang voor lhbti'ers in landen als Polen, waar volgens haar mensen met een beroep op het katholieke geloof gediscrimineerd worden vanwege hun seksuele oriëntatie: ‘Die regeringen kunnen zich niet langer verschuilen achter woorden van de paus.’’ (Bron: NOS).

 

Met deze uitspraken erkent paus Franciscus nu hun strijd voor meer naastenliefde en voor een meer liefdevolle kerk.

Beschavingen en wereldrijken komen op, consolideren en verdwijnen. Of zij passen zich aan, en veranderen in een ander soort beschaving. Het duizendjarig Romeinse Rijk brokkelde af en verdween van de aardbodem rond 500 na Christus. Met de Franse Revolutie in 1789 belandde de Franse monarchie onder de guillotine en kwam nooit meer terug. En in Nederland veranderde door de eeuwen heen de absolute monarchie vrij geruisloos in een parlementaire democratie waar de rol van de monarch flink uitgekleed werd ten bate van de stem van het volk.

Deze uitspraken van de paus zijn voorzichtige stappen van verandering. Misschien zijn het de veranderingen die de uiteindelijke afbrokkeling en verdwijning van de strenge en hopeloos verouderde katholieke kerk moeten zien te voorkomen. Veranderingen waarvan mensen als mijn moeder en Ben Kortmann reeds lang geleden doordrongen waren. En waar zij - ieder op hun eigen manier - voor gestreden hebben.

Met deze uitspraken erkent paus Franciscus nu hun strijd voor meer naastenliefde en voor een meer liefdevolle kerk.

En met deze uitspraken geeft hij mijn moeder (postuum) de eer die haar voor die strijd toekomt.

De strijd om haar kinderen gelukkig te zien.

De strijd om haar kinderen te kunnen laten zijn wie zij graag willen zijn.

En om in hun zijn volledig geaccepteerd te worden.


 

Het coronavirus laat ons ook deze week niet los. Terwijl wetenschappers druk bezig zijn met het ontwikkelen van een vaccin, weet een deel van de Nederlandse bevolking allang de remedie op deze vooralsnog ongrijpbare ziekte. Homo’s zijn volgens sommigen niet alleen de oorzaak van het coronavirus, ze zijn ook de sleutel tot de oplossing. Ban homo’s vooral uit, want daarmee voorkomt u erger.

LHBT en het geloof vormen niet altijd een gelukkige combinatie. Positieve uitzondering daarop vormen ongetwijfeld de Remonstranten. De meest vrijzinnige kerk van Nederland nam in de afgelopen jaren actief deel aan de Rotterdam Pride, en was regelmatig in de media met o.a. de kreet Mijn God trouwt ook homo’s. In de komende tijd publiceren we op GayRotterdam verhalen van LHBT-ers vanuit de Remonstrante Kerk in Rotterdam of van remonstranten die er nauw bij betrokken zijn. Zij vertellen hún verhaal en spreken over de relatie van deze kerk met homoseksualiteit. Jan van Vliet (69) uit Rotterdam bijt het spits af.

“Ik ben geboren vlak na de oorlog – de tijd waarin Nederland werd opgebouwd – en opgevoed in een beschermde omgeving van een gereformeerd gezin. Ik ben de middelste van 8 kinderen. De gereformeerde jongens en meisjes van het dorp kenden elkaar want we gingen naar dezelfde kleuterschool, basisschool en zondagsschool. In die tijd - begin jaren 50 - bepaalde de buitenwereld min of meer welk jongetje bij welk meisje hoorde. Dat werd niet hardop gezegd, maar het was doorgaans wél een gegeven. Had je als jongen een meisje dan hoorde je erbij. En erbij horen was op die leeftijd belangrijk. Over gevoelens werd niet gesproken, je was er dan ook niet mee bezig. Je voelde van alles, maar dacht er gewoon niet bewust over na.”


“Je voelde van alles, maar dacht er gewoon niet bewust over na. Je had er geen idee over.”


“Ook over seksualiteit werd niet gesproken. Niet omdat je dat niet durfde, het was gewoon geen onderwerp. Net als homoseksualiteit, je had er geen idee over. En in het kerkelijk milieu werd er al helemaal niet over gesproken. Seks voor het huwelijk was niet toegestaan, punt. Er werd van je verwacht dat je de kerkelijke regel volgde.

Ook ik had al op zeer jonge leeftijd een vaste vriendin: Janny. We kenden elkaar al letterlijk vanaf de geboorte. Onze ouders waren goed bevriend en – echt gebeurd – op het consultatiebureau lagen we naast elkaar; Janny en ik schelen maar 3 weken. Op 18-jarige leeftijd zijn wij verloofd en op 21-jarige leeftijd getrouwd.”

Jan van Vliet voor de Arminiuskerk in Rotterdam, waar de Remonstranten hun diensten verzorgen.

“Na verloop van tijd brak een gedenkwaardige periode aan, waarin mijn onderbewuste gevoelens meer en meer naar boven kwamen. Ik raakte in gesprek met de postbode die een paar deuren verder op onze galerijflat woonde. Hij begon werk van mij te maken en ik vond het spannend en fijn. Van een relatie was beslist geen sprake, ik was immers getrouwd en had een gezin. Maar het voelde wél goed. Pas tóen kwam het besef: Ik houd van mannen. Achteraf heb ik me gerealiseerd dat mijn leven in het ouderlijk huis en de verzorging van mijn schoonzusjes (nadat mijn schoonouders kort na elkaar waren overleden), situaties waren waarachter ik mijn echte gevoelens heb kunnen verbergen, heb weggeduwd en onbelangrijk heb gemaakt."

Uit de kast
"Door mijn toenmalige werk verhuisden wij naar Brabant. Daar is onze zoon geboren. Een zorgenkindje met een open gehemelte en praktisch zonder gehoor. Wéér een goede reden om mijn echte gevoelens te verstoppen. Maar nog steeds was ik behoorlijk in de war. Na veel aarzeling en in overleg met mijn vrouw Janny zocht ik hulp. Dat was zeker niet gemakkelijk, totdat de therapeut in een van onze gesprekken zei: “Jij bent jezelf meer dan waard! Ga naar huis en vertel de waarheid over je gevoelens aan je gezin, familie en vrienden. En dan aan de mensen waarmee je dagelijks te maken hebt."

Dat heb ik gedaan. Sommigen wisten het al of hadden een vermoeden, anderen waren verrast, weer anderen draaiden mij de rug toe. Bij mijn gezin en moeder (mijn vader was inmiddels overleden) was er vooral – zichtbaar en onzichtbaar – verdriet. Toch heb ik van hen ook veel steun ervaren."

Zijn wie ik ben
"Steun kreeg ik – ook van de mensen uit mijn omgeving – én kracht uit de bron van mijn. In de Remonstrantse Gemeente in Rotterdam voelde ik mij snel thuis en ik kon er over mijn homo-zijn praten. Ook het luisteren naar klassieke muziek, met name orgelmuziek stemde mij gelukkig.”

 

Toccata in f - J. Grison - Gert van Hoef in de St. Laurenskerk Rotterdam (april 2017). Een stuk dat Jan nog altijd erg gelukkig stemt.

"Nú kan ik zeggen dat ik een sterker mens ben geworden, ik sta steviger in het leven. Het heeft vele omzwervingen geduurd voor ik mezelf vrijmoedig kon aankijken en tegen mezelf kon zeggen “je bent jezelf meer dan waard!”  Toen nam ik me voor eerlijk te zijn over mijn homo-zijn. En tegen iedereen zou ik willen zeggen, ook tegen jou die dit leest: Je bent jezelf meer dan waard. Word en blijf jezelf! Je kunt meer aan dan je denkt!”


“Word en blijf jezelf! Je kunt meer aan dan je denkt!”

Geaccepteerd
"
Ik kreeg de kans bedrijfsleider van het Oude Luxor theater te worden en vroeg de directeur of ik me aan al mijn collega’s tegelijk mocht voorstellen. Dat had ik bedacht in het kader van eerlijk zijn over wie ik ben. Zo ging het: “Ik ben Jan van Vliet, een gescheiden man, homoseksueel, heb een ex-vrouw en 2 kinderen. Wie daar vragen over heeft kan dat nu doen, daarna niet meer."

Vanaf dat moment heb ik me altijd geaccepteerd gevoeld. Ook in Frankrijk waar ik na mijn Luxor-periode een pension begon om te leven als God in Frankrijk. En nog steeds. Na ruim 12 jaar terug in Nederland, in de wijk waar ik woon met z’n vele culturen en verschillende denkwijzen.

En de bron van mijn geloof? Die is gebleven. Nu al jaren in de Arminiuskerk, als vrijzinnige vriend van de Remonstranten Rotterdam."

Mijn God trouwt ook homo’s

vrijdag 01 feb 2019

Het was voor veel bezoekers aan de Rotterdamse Pride in september 2015 (zie foto boven) even wennen. Op de informatiemarkt op het Schouwburgplein was een Rotterdamse kerk aanwezig. En in hun kraam waren grote posters zichtbaar met de uitspraak ’Mijn God trouwt ook homo’s’.  Vreemd. Want kerken zijn toch tegen homo’s, veroordelen homoseksualiteit of hebben er op z’n minst grote moeite mee?

Rotterdam Pride Viering 2020

zondag 27 sept 2020

Op 27 september is er weer een Pride Viering in de Arminiuskerk. In de viering wordt stilgestaan bij het thema van Rotterdam Pride: Dare to... Na afloop is er een borrel op het vernieuwde plein voor de kerk.  

Roze Vieringen Rotterdam

vrijdag 26 juli 2019

De initiatiefgroep Roze Vieringen Rotterdam organiseert vier keer per jaar een oecemenische viering in de Paradijskerk in Rotterdam. Een netwerk aan voorgangers leidt om beurten de vieringen, die belangstellenden trekt vanuit uiteenlopende kerkelijke achtergronden. Een aantal bezoekers van de vieringen zijn actief binnen hun kerk, maar er komen ook mensen die al jaren geen kerk meer van binnen hebben gezien. Het doel van de initiatiefgroep Roze Vieringen is om ook in Rotterdam LHBT-ers een kerkelijk ‘thuis’ te bieden en eens in de drie maanden een steun in de rug te bieden om vrijmoedig hun geloof te belijden.

Dat homoseksualiteit en het geloof prima samen gaat, kon je eerder hier al lezen. GayRotterdam was benieuwd of hetzelfde geldt voor de jongere generatie, en ging op de koffie bij Johan (33) en Wilbert (29), al jarenlang trouwe volgers van de Remonstrantse Kerk in Rotterdam én op 21 oktober 2015 getrouwd voor dezelfde kerk.