Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Jezelf kunnen zijn, kan moeilijk zijn voor LHBTI’s. Zichtbaarheid en ‘uit de kast komen’ kunnen ook leiden tot nare reacties, intimidatie en uitsluiting van en door mensen die belangrijk voor je zijn. Voor deze mensen zijn dagen waarop LHBTI’s hun identiteit vieren, zoals Coming Out Day, niet alleen maar feest, maar ook dagen waarop zij worden herinnerd aan de pijn van niet ten volle geaccepteerd worden. Meepraten? Reserveer dan nu je ticket voor De Schaduwzijde van Coming Out Day. Tijdens dit evenement staan we stil bij de zonnige én de schaduwzijde van Coming Out Day.
 
Programma
Het programma bestaat uit:
– Bijstander Workshop met Fairspace. Hoe voel je je veilig in de openbare ruimte en hoe kan je als omstander iets betekenen wanneer het fout gaat?
– Singer-songwriter en TEDx-spreker Kyara Harley treedt op en spreekt over de invloed van haar transitie op haar carrière.
– Panelgesprek over studie & werk met Melek Usta (directeur Colourful People), Catharina Anastasia Visser (executive director bij Genderness & Spiritus de Universum) en Cheyenne Smaal (HR Manager IT bij Waternet).
– Afsluiting met een optreden van de winnaar van de Queer & Feminist Poetry Awards in de categorie Best Queer Poet.
 
Presentatie: Gert-Jan Verboom (Dona Daria) en Chantal van der Putten (Student Pride NL).
 
Kaartverkoop
Kaartjes kosten 5 euro en zijn inclusief een drankje. De opbrengst van de kaartverkoop gaat naar een project voor de transgendergemeenschap van kleur in Rotterdam.
 
Corona + live streaming
De bijeenkomst is opgezet volgens de richtlijnen van het RIVM. Er is ook een livestream voor de geïnteresseerden die niet fysiek aanwezig kunnen zijn. Hier kan ook een donatie gedaan worden voor het project. Ga naar de ticket-button om te doneren.
 
Over dit programma
De Schaduwzijde van Coming Out Day is een project van Dona Daria en Student Pride NL en debatpodium Arminius, ondersteund door de Gemeente Rotterdam en GayRotterdam.
 
 

Vrouwe Justitia

woensdag 16 sept 2020

Vrouwe Justitia

‘Er is geen wet die onschuldigen kan beschermen zonder af en toe de schuldigen te laten lopen', las ik laatst.

Rotterdam Pride Viering 2020

zondag 27 sept 2020

Op 27 september is er weer een Pride Viering in de Arminiuskerk. In de viering wordt stilgestaan bij het thema van Rotterdam Pride: Dare to... Na afloop is er een borrel op het vernieuwde plein voor de kerk.  

Hangen, klimmen en push-ups

dinsdag 08 sept 2020

Hangen, klimmen en push-ups


Met een vriend sport ik af en toe in de ochtend buiten. Meestal in het bos. Soms op een grasveld, alwaar zich naast een basisschool een klein speeltuintje bevindt met wat klimtoestellen erin.


Rond een uur of tien komen de kinderen dan buitenspelen, terwijl mijn vriend en ik met matten, elastieken en gewichten in de weer zijn.

Zo ook begin maart.

Drie jongens van een jaar of tien slenterden naar het speeltuintje en gingen al kletsend en ginnegappend op een rijtje tegen het klimrek aan staan hangen, alwaar ik vlakbij bezig was met wat push-ups.

Plotseling hoorde ik het jongetje links het middelste jongetje voor ‘vuile homo’ uitmaken. Het meest rechtse jongetje lachte schaapachtig een beetje met zijn linkervriendje mee. De twee juffen stonden een paar meter verderop met elkaar te kletsen. Ik wist niet of zij het gehoord hadden. Ze maakten in elk geval geen aanstalten de jongen te komen corrigeren.

Ik stapte op de drie jongens af.

‘Ik ben homo,’ zei ik.

De drie jongens keken me uiterst verbaasd aan. De jongen links kreeg al een beetje een rood hoofd. De jongen rechts inspecteerde plotseling zeer aandachtig zijn gympen.

‘Het was maar een grapje,’ zei de middelste jongen.

‘Jij kunt het misschien grappig vinden,’ zei ik, ‘Maar als je zoiets roept, dan weet je nooit of er in de buurt iemand is die het niet op prijs stelt om dit te horen. Zoals ik bijvoorbeeld.’

Een van de juffen was inmiddels op ons afgestapt en vroeg ons of alles in orde was.

‘Ze zijn toch niet vervelend aan het doen hè,’ grapte ze, met een knipoog naar de drie mannen. De middelste jongen schudde reeds verwoed met zijn rode hoofd.

‘Welnee,’ zei ik. ‘We kletsen gewoon wat. Over sport.’

Ik groette de juf en de drie jongens en liep terug naar mijn vriend die inmiddels alleen aan zijn setje van crunches begonnen was.

Afgelopen vrijdag kwam Rutgers met het nieuws naar buiten dat op achtennegentig procent van de basisscholen inmiddels seksuele voorlichting wordt gegeven, maar dat één op de drie basisscholen geen les geeft over seksuele diversiteit en genderidentiteit en dat slechts een minderheid van de scholen een (door het RIVM erkende) methode gebruikt die specifiek bedoeld is voor seksuele en relationele vorming.

Na het lezen van het artikel dacht ik terug aan de drie jongens bij het klimrek. Ik dacht aan mijn in mei overleden vriend Saïd die mij meermalen had verteld hoe hij helemaal niets over homoseksualiteit op de basisschool gehoord had, en hoe hij dat gemist had. Ik dacht aan de documentaire ‘Mans genoeg’ waarin een homoseksuele jongeman vertelt hoe ergens tijdens zijn middelbareschooltijd door een klasgenoot aan de docent gevraagd wordt “hoe het dan met homo’s zit”, waarop de docent ongemakkelijk antwoordt: ‘Maar die zitten hier toch helemaal niet in de klas?’

Uit onderzoek blijkt dat de mens vanaf het tweede levensjaar reeds vooroordelen begint te ontwikkelen.

Het is dus alleszins belangrijk om kinderen vanaf de basisschoolleeftijd met een zo groot mogelijk aanbod van maatschappelijke diversiteit in aanraking te laten komen. Of dat nu spelenderwijs, met methodes, met rolmodellen voor de klas of met ‘sprekers uit het veld’ gebeurt.

Voor de drie jongens bij het klimrek was ik heel even een anonieme spreker uit het sportveldje.

Heel misschien hebben zij het gesprek – en daarmee een klein beetje meer diversiteit – mee de basisschool ingenomen.

En houden ze ‘vuile homo’ voortaan buiten de deur.

Rutgers: 1 op 3 basisscholen geeft geen les over homoseksualiteit

 

Prijzen, preken en pamfletten

dinsdag 01 sept 2020

 

Prijzen, preken en pamfletten


Marieke Lucas Rijneveld - de eerste Nederlandse auteur die op 26 augustus jongstleden de prestigieuze International Booker Prize gewonnen heeft - werd geboren in een geformeerd boerengezin in Nieuwendijk.

Zij maakt onderdeel uit van een indrukwekkende lijst van Nederlandse auteurs die een gereformeerde achtergrond hebben: Maarten Biesheuvel, Martin Bril, Maarten ‘t Hart, Oek de Jong, Jan Siebelink, Jan Terlouw en Jan Wolkers zijn zomaar wat namen die mij te binnen schieten.

De gereformeerde achtergrond zorgt regelmatig voor fascinerende literatuur. Of dat nu Maarten ‘t Hart was die daar in 1971 al over schreef in zijn debuutroman ‘Stenen voor een ransuil’, of de zojuist gelauwerde Rijneveld met ‘De avond is ongemak’.

Het hoofdthema in ‘Stenen voor een ransuil’ is homoseksualiteit in een gereformeerd-conformistische omgeving en de daarmee geassocieerde eenzaamheid, die voor de hoofdpersoon zowel als noodlot en als existentiële vlucht wordt ervaren.

‘De avond is ongemak’ van Marieke Lucas Rijneveld is het schrijnende verhaal van een gereformeerd boerengezin dat wordt getroffen door de dood van een kind. Door de ogen van Jas, die zich ophoudt in het niemandsland tussen kindertijd en volwassenheid, zien we hoe de kinderen van het gezin elk op hun eigen manier omgaan met het verlies, en hoe zij - tussen geloof, seksualiteit en smerigheid van het bestaan in - langzaam ontsporen.

In 1991 baarde Maarten ’t Hart opzien door op het Boekenbal als Maartje ‘t Hart te verschijnen. In de daaropvolgende jaren was hij regelmatig opgemaakt en in vrouwenkleding te zien, maar na 2000 is hij er op verzoek van zijn vrouw Hanneke van den Muyzenberg weer mee gestopt. Over zijn fascinatie voor vrouwenkleren schreef zijn goede vriendin Mensje van Keulen in 1992 ‘Geheime dame’.

In 2010 besluit Marieke de naam ‘Lucas’ aan haar naam toe te voegen. In een interview in de Volkskrant zegt Marieke Lucas daarover: ‘Ik voel me zowel jongen als meisje, een tussenmens.’ Rijneveld wil liever niet kiezen tussen ‘hij’ of ‘zij’ maar heeft een voorkeur voor ‘hen’ of 'they'.

Voor wat het waard is: het is niet alleen de eerste keer dat de International Booker Prize gewonnen is door een Nederlandse auteur, maar tevens door een Nederlandse auteur die openlijk non-binair is: een schrijver met een genderidentiteit die niet exclusief mannelijk of vrouwelijk is.

De gereformeerde kerk in dit land staat nogal eens op gespannen voet met de LHBT+gemeenschap. Niet alleen Maarten of Maartje ‘t Hart, maar meerdere in gereformeerd milieu opgevoede en grootgebrachte schrijvers hebben in boeken, hoofdstukken, passages en alinea’s de meest uiteenlopende hoofd- en bijpersonages beschreven die vaak lang en intens met deze worsteling leven.

Een worsteling die nog steeds plaatsvindt. Zo ligt de conservatief-christelijke Nashvilleverklaring - een verklaring die vanuit de bredere samenleving en vanuit andere kerkgemeenschappen als trans-en homofoob werd bekritiseerd - ons nog vers in het geheugen.

Er zullen in de toekomst vanuit orthodox-christelijke hoek waarschijnlijk nog wel vaker preken, pamfletten en verklaringen geschreven worden die de LHBT+gemeenschap proberen aan te vallen, te verguizen of te demoniseren.

Maar in tegenstelling tot het boek van Marieke Lucas Rijneveld, zullen al deze preken, pamfletten en verklaringen nooit enige literatuurprijs van betekenis winnen.

Laat staan de wereldberoemde International Booker Prize.


#lhbtiq+ #lhbt+ #bookerprize #rijneveld #Mariekelucasrijneveld
 #literatuur #rickvandermade @mariek1991 #internationalbooker2020 #gayrotterdam #column #queer #gaykrant #nonbinary #religie #queercreative 

Four Drags and a Funeral

dinsdag 21 apr 2020

Het stuk ‘Four Drags and a Funeral’ wordt sinds 2016 opgevoerd en heeft sindsdien gezorgd voor uitverkochte zalen en lovende recensies. Na een landelijk tournee en tientallen uitverkochte voorstellingen in 2017 en 2018 besloot het team om te stoppen met het opvoeren van de voorstelling. Echter, naar aanleiding van grote vraag van zowel theatermakers als het publiek is medio 2019 besloten om ‘Four Drags and a Funeral’ in 2020 toch weer onder de mensen te brengen - en terecht.

Op Goede Vrijdag om 10:30 heb ik het plezier gehad om met Hans Goes te mogen videobellen over ‘Four Drags and a Funeral’ (vanwege de coronamaatregelen hebben we helaas niet in persoon kunnen afspreken). Hans Goes is een vrolijke, intelligente man met een uitstekend gevoel voor humor. Hij vertolkt dan ook de rol van drag queen Lucinda St. John. Daarnaast heeft zijn productiehuis ‘De Verbinding’ het stuk geproduceerd.

Ik heb enorm genoten van het gesprek met Hans. Lees hieronder verder en je zult begrijpen waarom.

Het stuk

De titel doet weliswaar denken aan ‘Four Weddings and a Funeral’, maar dit toneelstuk zou niet meer kunnen verschillen van de film. Het stuk – geschreven door Jos Ahlers – zou volgens de oorspronkelijke planning in mei theater ‘t Kapelletje in Rotterdam aandoen.

Helaas zijn de geplande voorstellingen vooruit geschoven door de coronamaatregelen. Maar gelukkig hoeven we niet al te lang te wachten. ‘Four Drags and a Funeral’ wordt namelijk op 15 oktober in Rotterdam in ‘t Kapelletje opgevoerd. Om ervoor te zorgen dat jullie toch al een beetje kunnen genieten van dit eigenzinnige stuk, hierbij een lekker voorproefje! 

Four Drags and a Funeral The Beaver Sisters Arjan Boes

Inleiding

Hans vertelt mij enthousiast het unieke verhaal van dit stuk. Een groep van 5 drag queens – 3 van in de 50 en 2 jonge broekies van in de 20 – staat centraal. Zij organiseren geregeld theatrale bingo-avonden in verschillende cafés in Rotterdam. Op een bepaald moment overlijdt een van de groepsleden, namelijk Walter. Hij wordt begraven in zijn streng gelovige geboortedorp in Zeeland – Biggekerke – van waaruit hij jaren geleden naar Amsterdam verhuisde.

Zijn vier vrienden zijn niet uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de uitvaart, maar ze besluiten om naar Biggekerke te rijden om een belofte na te komen. De vijf drag queens hadden namelijk met elkaar afgesproken dat ze ervoor zouden zorgen dat ze bij overlijden niet als man de kist ingingen maar in drag. Walter ligt nu in de kerk echter opgebaard als man. De vier nemen dan ook een road trip naar Biggekerke om te zorgen dat Walter het graf alsnog ingaat als vrouw. Hun eerste taak bij aankomst: inbreken in de kerk.

Ik heb geboeid naar Hans geluisterd en toen zei hij: “En dan begint het stuk.” Komt er nog meer dan? Ja ja, dit was slechts de inleiding.

Four Drags and a Funeral

Op een gegeven moment tijdens de inbraak komt namelijk de moeder van Walter midden in de nacht de kerk inlopen, terwijl de vier drag queens Walters laatste wens naleven. Op dat moment ontspint het drama zich en komt het publiek er langzamerhand achter waarom moederlief in de kerk is en waarom haar zoon het huis uit was gegaan. Wat er volgt is anderhalf uur van intense, hilarische, ontroerende en aangrijpende interacties tussen de moeder van Walter en de vier drag queens en tussen de drag queens onderling (generatie- en cultuurbotsingen).

Daarnaast wordt er in ‘Four Drags and a Funeral’ uitgebreid aandacht besteed aan de vraag of familie nou op basis van bloed en geboorte wordt bepaald of dat je jouw familie kunt kiezen. Dan behoren vrienden tot jouw zelfgekozen familie. Ook komen de strijd om jezelf te zijn en de rol die religie in dit specifieke geval hierbij speelt, uiteraard ter sprake waardoor de queens Walter ook beter begrijpen.

Het gaat weliswaar af en toe hard tegen hard, maar door de discussies die op het toneel worden gevoerd komen de personages dichter bij elkaar. Zo wordt er een balans bereikt waarbij ruimte is voor ieders identiteit.

Ontspanning tussendoor

Soms gaat het er zo heftig aan toe, dat de drag queens het begrijpelijk even niet trekken en een ontspanmoment nodig hebben. Op deze momenten gaan de lichten aan in de zaal en wordt het publiek onderdeel van de voorstelling. Er wordt namelijk een potje gebingood! Het publiek heeft bij entrée een bingokaart en pen gekregen om mee te kunnen doen. Bovendien zijn er echte prijzen te winnen.

Hans vertelt mij hoe fantastisch het is om te zien dat het publiek het bingospel serieus neemt en actief meespeelt. Het stuk bevat in totaal 5 bingo momenten die tevens dienen als moment om meer te weten te komen over het karakter van iedere drag queen. Tijdens elke ronde krijg je namelijk ieders individuele verhaal te horen.

Maar deze bijzondere drag queens begrijpen ook dat wij – de thuisblijvers en zelfisolators – juist op korte termijn ontspanning nodig hebben. Daarom kun je a.s. zaterdagavond 25 april online live bingo-en onder begeleiding van twee van de dames zelf!

Four Drags and a Funeral Bingo

Na afloop

Weliswaar komen er heftige thema’s en situaties aan bod in ‘Four Drags and a Funeral’, maar het stuk is bij uitstek een feel-good voorstelling met zang, dans en playbacken. Als publiek wordt je binnen een paar seconden van de ene emotie naar de andere geslingerd, en van het ene uiterste naar het andere. Van schaterlachen naar gesnik.

Het stuk is zonder meer ontroerend te noemen. Een deel van het publiek heeft begrijpelijkerwijs dan ook behoefte om na afloop even te blijven zitten om bij te komen van de emotionele achtbaan. Sommigen komen ook nog even naar de spelers toe om te vertellen dat ze zich herkennen in de thema’s en personages. Hans vertelt mij dat ze tijdens het touren erachter zijn gekomen dat met name transgenders in het publiek zichzelf herkennen in het verhaal. Dat neemt overigens niet weg dat ‘Four Drags and a Funeral’ universele thema’s bestrijkt die het overgrote heteroseksuele publiek dan ook aanspreken.

Je weet nu iets meer over het verhaal achter dit schitterend stuk, maar we mogen de 4 larger-than-life drag queens natuurlijk niet vergeten voor te stellen.

De Drag Queens

Je zult begrijpen dat we niet uitgepraat kunnen raken over de fantastische drag queens. Maar om niet teveel weg te geven houden we het bij een korte introductie van de vier die centraal staan in ‘Four Drags and a Funeral’.

De drag queens heten gezamenlijk ‘The Beaver Sisters’ en bestaan uit de volgende personages.

Lucinda St. John is vrij truttig. Haar outfit en accessoires zijn allen rood/wit gestippeld: haar jurk, schoenen, handtas en pruikentas. Verder draagt ze een Marilyn Monroe pruik en is vrij ouderwets te noemen. Haar primaire reden om drag queen te worden was om in haar levensonderhoud te voorzien.

Dan hebben we Annie M.G. Schmudt die vieze kinderboeken schrijft. Ja, echt.

Multipe Joyce is een van de jongere drag queens. Ze is slimmer dan je denkt en is echt een jonge spring-in-‘t-veld.

Tot slot is er Poca Handtas. Een jonge, grote gast met een baard, borsthaar en in volle glorie te bewonderen in een strak jurkje.

Wat mij tijdens het gesprek met Hans vooral bezig hield was hoe je nou in hemelsnaam zo’n origineel verhaal op deze pakkende wijze kunt neerzetten. Gelukkig kon Hans mijn nieuwsgierigheid bevredigen door mij iets te vertellen over de ontstaansgeschiedenis van ‘Four Drags and a Funeral’.

De geboorte van Four Drags and a Funeral

Een aantal jaren geleden wilde een groep Amsterdamse drag queens een musical over hun leven maken. Op een gegeven moment is Jos Ahlers – toneelschrijver en echtgenoot van Hans – terecht gekomen bij het stuk. Hij heeft toen het concept met de Amsterdamse groep besproken. Op een  gegeven moment hebben de Amsterdamse drag queens zich gerealiseerd dat toneel toch wel iets anders is dan karaoke of een theatrale act. Ze hebben toen besloten om niet verder te gaan met het stuk.

Uiteraard vonden Hans en Jos het heel jammer dat het project niet doorging. Daarom hebben ze toen besloten om het zelf te bewerken en zijn ze op zoek gegaan naar acteurs voor hun stuk. Ze hebben er bewust geen musical van gemaakt, maar een feel-good dramedy. Bovendien is de bezetting minimaal. Het stuk telt slechts 5 spelers: 4 mannen en 1 vrouw die de moeder van Walter speelt.

Wij zijn in ieder geval heel blij dat Hans en Jos toch verder zijn gegaan met het project. En niet zo’n klein beetje ook.

Four Drags and a Funeral Hans Goes als Lucinda Saint John Arjan Boes Photography

Over Hans

Hans speelt al ongeveer 20 jaar toneel – oorspronkelijk als hobby. Nu is hij al sinds 5 jaar professioneel producent bij productiehuis ‘De Verbinding’. Hans vertelde mij dat hij ontzettend geniet van de reacties van het publiek bij het zien van de voorstelling: “De reacties zijn heel mooi. We snijden op een vrolijke manier een serieus onderwerp aan. Het leven is ingewikkeld en ik vind het mooi dat mensen blij worden van het stuk, ervan genieten en erdoor worden geraakt. Daar ben ik echt trots op. Daarnaast is het stuk voor iedereen, niet alleen voor mensen uit de LHBTI+-community. En natuurlijk  is het geweldig om te voelen dat het publiek van de verschillende personages gaat houden, zelfs van de moeder!”

Wij kunnen in ieder geval niet wachten totdat we in het theater volop van ‘Four Drags and a Funeral’ kunnen genieten. Na de periode zelfisolatie en onzekerheid die we met zijn allen ondergaan, is dit stuk precies wat we nodig hebben.

Zet 15 oktober dus in je agenda en reservereer alvast je kaartjes. Uit ervaring weten we dat de voorstelling binnen no time is uitverkocht dus wees er snel bij! Ik heb in ieder geval al gereserveerd.

Tijdens de maandelijkse gay film night te LantarenVenster worden deze maand 2 films vertoond. Als eerste kun je de voorpremière van And Then We Danced bijwonen. Deze film is vanaf donderdag 7 november dagelijks te zien. Daarnaast is eenmalig de film Croce e Delizia te zien op het vaste tijdstip van 21:30uur.

Roze Vieringen Rotterdam

vrijdag 26 juli 2019

De initiatiefgroep Roze Vieringen Rotterdam organiseert vier keer per jaar een oecemenische viering in de Paradijskerk in Rotterdam. Een netwerk aan voorgangers leidt om beurten de vieringen, die belangstellenden trekt vanuit uiteenlopende kerkelijke achtergronden. Een aantal bezoekers van de vieringen zijn actief binnen hun kerk, maar er komen ook mensen die al jaren geen kerk meer van binnen hebben gezien. Het doel van de initiatiefgroep Roze Vieringen is om ook in Rotterdam LHBT-ers een kerkelijk ‘thuis’ te bieden en eens in de drie maanden een steun in de rug te bieden om vrijmoedig hun geloof te belijden.

Geen interesse

vrijdag 26 apr 2019

Regels in organisaties

Decennialang heb ik bij een groot bedrijf gewerkt met zo’n tienduizend medewerkers. Het spreekt voor zich dat met zoveel mensen en alles wat erbij komt kijken om zo’n bedrijf draaiende te houden er regels moeten zijn om het gestructureerd te laten verlopen. 

LHBT en het geloof vormen niet altijd een gelukkige combinatie. Positieve uitzondering daarop vormen ongetwijfeld de Remonstranten. De meest vrijzinnige kerk van Nederland nam in de afgelopen jaren actief deel aan de Rotterdam Pride, en was regelmatig in de media met o.a. de kreet Mijn God trouwt ook homo’s. In de komende tijd publiceren we op GayRotterdam verhalen van LHBT-ers vanuit de Remonstrante Kerk in Rotterdam of van remonstranten die er nauw bij betrokken zijn. Zij vertellen hún verhaal en spreken over de relatie van deze kerk met homoseksualiteit. Jan van Vliet (69) uit Rotterdam bijt het spits af.

“Ik ben geboren vlak na de oorlog – de tijd waarin Nederland werd opgebouwd – en opgevoed in een beschermde omgeving van een gereformeerd gezin. Ik ben de middelste van 8 kinderen. De gereformeerde jongens en meisjes van het dorp kenden elkaar want we gingen naar dezelfde kleuterschool, basisschool en zondagsschool. In die tijd - begin jaren 50 - bepaalde de buitenwereld min of meer welk jongetje bij welk meisje hoorde. Dat werd niet hardop gezegd, maar het was doorgaans wél een gegeven. Had je als jongen een meisje dan hoorde je erbij. En erbij horen was op die leeftijd belangrijk. Over gevoelens werd niet gesproken, je was er dan ook niet mee bezig. Je voelde van alles, maar dacht er gewoon niet bewust over na.”


“Je voelde van alles, maar dacht er gewoon niet bewust over na. Je had er geen idee over.”


“Ook over seksualiteit werd niet gesproken. Niet omdat je dat niet durfde, het was gewoon geen onderwerp. Net als homoseksualiteit, je had er geen idee over. En in het kerkelijk milieu werd er al helemaal niet over gesproken. Seks voor het huwelijk was niet toegestaan, punt. Er werd van je verwacht dat je de kerkelijke regel volgde.

Ook ik had al op zeer jonge leeftijd een vaste vriendin: Janny. We kenden elkaar al letterlijk vanaf de geboorte. Onze ouders waren goed bevriend en – echt gebeurd – op het consultatiebureau lagen we naast elkaar; Janny en ik schelen maar 3 weken. Op 18-jarige leeftijd zijn wij verloofd en op 21-jarige leeftijd getrouwd.”

Jan van Vliet voor de Arminiuskerk in Rotterdam, waar de Remonstranten hun diensten verzorgen.

“Na verloop van tijd brak een gedenkwaardige periode aan, waarin mijn onderbewuste gevoelens meer en meer naar boven kwamen. Ik raakte in gesprek met de postbode die een paar deuren verder op onze galerijflat woonde. Hij begon werk van mij te maken en ik vond het spannend en fijn. Van een relatie was beslist geen sprake, ik was immers getrouwd en had een gezin. Maar het voelde wél goed. Pas tóen kwam het besef: Ik houd van mannen. Achteraf heb ik me gerealiseerd dat mijn leven in het ouderlijk huis en de verzorging van mijn schoonzusjes (nadat mijn schoonouders kort na elkaar waren overleden), situaties waren waarachter ik mijn echte gevoelens heb kunnen verbergen, heb weggeduwd en onbelangrijk heb gemaakt."

Uit de kast
"Door mijn toenmalige werk verhuisden wij naar Brabant. Daar is onze zoon geboren. Een zorgenkindje met een open gehemelte en praktisch zonder gehoor. Wéér een goede reden om mijn echte gevoelens te verstoppen. Maar nog steeds was ik behoorlijk in de war. Na veel aarzeling en in overleg met mijn vrouw Janny zocht ik hulp. Dat was zeker niet gemakkelijk, totdat de therapeut in een van onze gesprekken zei: “Jij bent jezelf meer dan waard! Ga naar huis en vertel de waarheid over je gevoelens aan je gezin, familie en vrienden. En dan aan de mensen waarmee je dagelijks te maken hebt."

Dat heb ik gedaan. Sommigen wisten het al of hadden een vermoeden, anderen waren verrast, weer anderen draaiden mij de rug toe. Bij mijn gezin en moeder (mijn vader was inmiddels overleden) was er vooral – zichtbaar en onzichtbaar – verdriet. Toch heb ik van hen ook veel steun ervaren."

Zijn wie ik ben
"Steun kreeg ik – ook van de mensen uit mijn omgeving – én kracht uit de bron van mijn. In de Remonstrantse Gemeente in Rotterdam voelde ik mij snel thuis en ik kon er over mijn homo-zijn praten. Ook het luisteren naar klassieke muziek, met name orgelmuziek stemde mij gelukkig.”

 

Toccata in f - J. Grison - Gert van Hoef in de St. Laurenskerk Rotterdam (april 2017). Een stuk dat Jan nog altijd erg gelukkig stemt.

"Nú kan ik zeggen dat ik een sterker mens ben geworden, ik sta steviger in het leven. Het heeft vele omzwervingen geduurd voor ik mezelf vrijmoedig kon aankijken en tegen mezelf kon zeggen “je bent jezelf meer dan waard!”  Toen nam ik me voor eerlijk te zijn over mijn homo-zijn. En tegen iedereen zou ik willen zeggen, ook tegen jou die dit leest: Je bent jezelf meer dan waard. Word en blijf jezelf! Je kunt meer aan dan je denkt!”


“Word en blijf jezelf! Je kunt meer aan dan je denkt!”

Geaccepteerd
"
Ik kreeg de kans bedrijfsleider van het Oude Luxor theater te worden en vroeg de directeur of ik me aan al mijn collega’s tegelijk mocht voorstellen. Dat had ik bedacht in het kader van eerlijk zijn over wie ik ben. Zo ging het: “Ik ben Jan van Vliet, een gescheiden man, homoseksueel, heb een ex-vrouw en 2 kinderen. Wie daar vragen over heeft kan dat nu doen, daarna niet meer."

Vanaf dat moment heb ik me altijd geaccepteerd gevoeld. Ook in Frankrijk waar ik na mijn Luxor-periode een pension begon om te leven als God in Frankrijk. En nog steeds. Na ruim 12 jaar terug in Nederland, in de wijk waar ik woon met z’n vele culturen en verschillende denkwijzen.

En de bron van mijn geloof? Die is gebleven. Nu al jaren in de Arminiuskerk, als vrijzinnige vriend van de Remonstranten Rotterdam."

Pagina 1 van 2