Steen in de roze kunstvijver

By Kees Vrijdag vrijdag 01 feb 2019 1081

Twee zeer sympathieke gemeenteraadsdames hebben in juli 2016 een motie ingediend waarin wordt gevraagd een monument te maken voor de LHBTQI-gemeenschap. En de gemeenteraad heeft die motie aangenomen. Dus is er werk aan de winkel voor de betrokken ambtenaren. Ook weer twee zeer sympathieke dames.

Het moet een plek worden waar men stil kan staan, als er weer een verknipte cryptonicht zijn bloedige slag heeft geslagen. Zoals in Orlando in juni 2016. Je hoopt natuurlijk dat het een monument wordt dat nooit gebruikt wordt. Op zich zou dat al een goede reden zijn om snel ergens iets te realiseren. Dat de boze anti-gay duivels dan wegblijven. Een naïeve gedachte, vrees ik.

De andere kant
Maar waarom zo negatief gedacht? Waarom belichten we niet de positieve kant van onze zaak? Met andere woorden: het moet geen zwaarmoedige plek worden met gebroken glazen platen of zich oprichtende torso’s met verbroken ketenen. Kan het ook een impuls zijn, een optimistische kijk in de toekomst? Voor alle jongens en meiden die er nu achter komen dat er meer is tussen hemel en aarde dan de gebaande paden? Aboutaleb kreeg bij zijn aantreden in 2009 van het bedrijfsleven een vrolijk gekleurde keramieken schaal waarin allerlei typen mensen ‘figureren’. Onder die schaal zit een penning met daarop: ‘Diversiteit maakt rijk’.

We mogen gezien worden
En hoe rijk zijn wij niet als stad met ik weet niet hoe veel culturen en ik weet niet hoeveel vogels van diverse pluimage? Niet voor niets dat de kleurrijke regenboogvlag het symbool van de gaycommunity is geworden.

Kortom, alle reden om zo’n plek in de stad niet alleen een negatieve lading mee te geven. Anders dan bij het mooie & ingetogen Joods Kindermonument aan de Stieltjesstraat valt er voor de LHBTQI-gemeenschap in Rotterdam ook iets te vieren. “We zijn er en we willen gezien worden”. Dezelfde Aboutaleb heeft ook eens gezegd dat ‘tolereren niet hetzelfde is als langs elkaar heen leven’.

Divers Kunst-Werk met draagvlak
Een aantal mensen buigt zich over de randvoorwaarden voor zo’n, wat ik maar even gemakshalve ‘homomonument’, noem. Dat is best een lastige klus. Je kunt niet met 60.000 mannen, vrouwen en de ‘in-betweens’ een kunstwerk ontwerpen. Dan loop je het risico dat het wordt ‘doodgepraat’. Dat is zeker niet Rotterdams. Bovendien zijn er beproefde procedures voor zulk soort kunstopdrachten. Daarin zit meestal een tussenstap met drie schetsontwerpen. Lijkt mij een hele goede zaak; dan is er wat te kiezen. 

Maar geef wel ruimte aan de mening van de mensen die er straks naar toe willen gaan. Hopelijk niet om troost bij elkaar te zoeken. Maar om de rijkdom van diversiteit te vieren. De Rotterdamse diversiteit.

Wat vind jij? Is een monument voor seksuele diversiteit een goed idee? En heb jij ideeën over waar het zou moeten komen? Laat het weten op Facebook of hieronder in het reactieformulier.

Rate this item
(0 votes)
Last modified on vrijdag, 01 februari 2019 19:02