Column Rick - Spring maar achterop Featured

Trump vertrekt in heli Trump vertrekt in heli Getty Images

Spring maar achterop.

Zo’n drie jaar geleden leidde ik een verkiezingsdebat voor de gemeenteraadsverkiezingen. Dat doe ik wel vaker. Dat vind ik leuk om te doen.

Na afloop van het debat stonden we met deelnemers en publiek een drankje en een nootje te verorberen. Ik stond te kletsen met een meneer de waarnemend burgemeester en met een mevrouw de staatssecretaris. Toevalligerwijs woonden wij destijds alle drie in dezelfde gemeente.

‘Kun jij mij zometeen misschien een lift naar huis geven?’ vroeg de staatssecretaris op gegeven moment aan de waarnemend burgemeester.

‘Ik ben op de fiets,’ zei de burgemeester.

‘Mag ik dan bij je achterop?’ vroeg de staatssecretaris.

‘Tuurlijk.’

Nu was ik zelf met de auto gekomen, dus bood ik de staatssecretaris aan haar naar huis te brengen. Van dat aanbod maakte ze graag gebruik.

Misschien dat ik binnenkort weer voor een (online)debat gevraagd word. Want middenin coronatijd en door onrust, toeslagenaffaire en rellen heen moet ons avondkloklandje zich ook gaan opmaken voor de Tweede Kamerverkiezingen van 17 maart aanstaande.

Daarom start Gaykrant vanaf volgende week - maandag 1 februari om precies te zijn - met de rubriek ‘Uit de kast, in de kamer’: een reeks van 15 interviews met LHBT+ kandidaat-Tweede Kamerleden. Wie overweegt om op een regenboogkandidaat te gaan stemmen, kan binnen deze rubriek eens rustig gaan grasduinen. Gaykrant heeft alle politieke partijen aangeschreven. Alleen van PVV, FvD en DENK is geen reactie binnengekomen.

Een van onze lezers kon blijkbaar niet op de rubriek wachten en vroeg mij vorige week bij het verschijnen van mijn column reeds om een stemadvies.

Ik antwoordde dat als ik hem was, ik gewoon maar ergens in het (roze) midden van het politieke spectrum zou blijven.

Nu, na de inauguratie van Biden, na de afwikkeling van de toeslagenaffaire en na de trieste resultaten van de avondklokrellen gezien te hebben, zou ik er misschien aan toe willen voegen dat we de komende jaren misschien ietsje minder het flegmatieke, waan-van-de-dag-pragmatisme van afgelopen jaren en ietsje meer een klompen-in-de-klei-visie nodig hebben.

Hoe kleurrijk ik mijn persoonlijk leven ook wil invullen, als het op politiek en besturen aankomt, wil ik de komende tijd toch het liefst een Visie der Saaiheid zien. Een beleid van degelijkheid. Van kleurloze transparantie. Van eindeloze polderlandschappen met in die landschappen zoveel mogelijk mensen en organisaties.

‘We zijn geen land van rellen. En wij zijn zeker geen land van burgeroorlog.’

Vorige week zag ik Trump in een helikopter stappen en ik dacht: ‘Wij moeten geen land van borstklopperij en van ‘fake news’ willen zijn’.

Ik zag hoe de presidentiële limousine op Biden stond te wachten en ik dacht: ‘Wij moeten geen land van bravoure en overdreven statusgevoeligheid willen zijn’.

Ik hoorde Willem Engel op de radio en ik dacht: ‘Wij moeten geen land van drammers willen zijn’.

Ik hoorde over de illegale knipbeurt van een vriend van Famke Louise en ik dacht: ‘Wij moeten geen land willen zijn dat jongeren en jongvolwassenen tot onverzettelijkheid aanzet’.

Ik las hoe de FNV de plotseling overleden oud-voorzitter van VNO-NCW Hans de Boer omschreef als ‘oprecht, eerlijk en betrouwbaar’ en ik dacht: ‘Wij moeten geen land willen zijn waar vakbonden en werkgeversorganisaties elkaar het licht in de ogen niet gunnen’.

Ik hoorde Pieter Omtzigt en ik dacht: ‘Wij moeten geen bananenmonarchie willen zijn’.

Ik zag hoe Wilders sprak van een 'anderhalvemeterdictatuur', en hoe Baudet zei dat ‘gezondheid een totalitair begrip was’ en ik dacht: ‘Wij moeten geen politici willen die woorden als dictatuur en totalitarisme te pas en te onpas gebruiken’.

En ik zag, las en hoorde hoe Urker PVV-raadslid (en kandidaat-Kamerlid) Hendrik Wakker de hongerige meute alvast maar een bot toewierp met de woorden dat ‘wij als PVV er alles aan zullen doen om te zorgen dat de avondklok niet gehandhaafd wordt’.

Ik zag Urk. Ik zag de brandende GGD-teststraat. Ik zag Eindhoven. Ik hoorde burgemeester Jorritsma spreken over burgeroorlog. En ik dacht: ‘We zijn geen land van rellen. En wij zijn zeker geen land van burgeroorlog.’

Doe

ff

normaal.

 Dit land kan hooguit bestuurd worden met een, inderdaad, haast kleurloze visie van

‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’.

Ik wil graag in het land van de gulden middenweg wonen. Van het fatsoenlijke meningsverschil. En uiteindelijk van het wrijvingsloze compromis.

Ik wil in een land wonen land waarin democratie niet voor lief genomen wordt.

Ik wil in een land wonen waarin een goedwerkende democratie voor alle burgers soms misschien wel een beetje hard werken of studeren betekent.

Er bestaat geen democratisch land waarin de zogenaamde kloof tussen bestuurders en volk niet beslecht kan worden. Door bijvoorbeeld zelf lid te worden van een politieke partij, en zo invloed uit te oefenen op inhoud en beleid. Of door desnoods zelf een politieke partij op te richten.

Democratieën worden gebouwd, noch op achteroverleunerij, noch op namijdezondvloederij.

‘Doe maar gek dan doe je al gewoon genoeg,’ zei mijn moeder zaliger regelmatig tegen mij. Ik neem haar advies nog steeds graag ter harte.

Maar hoe goedbedoeld ook, met dit advies kan geen land van zeventien miljoen ‘deskundigen’ bestuurd worden. Dit land kan hooguit bestuurd worden met een, inderdaad, haast kleurloze visie van ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’.

Van

doe

ff

normaal.

Want hoe je het ook wendt of keert: door alle crises heen zullen wij bovenal het landje blijven van het beminnelijke midden (dat, oké, hier en daar wellicht ietsje meer regenboogkleuren kan gebruiken).

En wij zullen het o zo gewone, platte, grijsgroene polderlandschaplandje blijven van mevrouw de staatssecretaris die bij meneer de waarnemend burgemeester achterop de fiets springt.

Rate this item
(0 votes)
Last modified on dinsdag, 26 januari 2021 20:31
Rick van der Made

Rick van der Made (Breda, 1968) is dichter, columnist en ondernemer. Hij studeerde Frans, Engels en wijsgerige pedagogiek. Hij heeft een hotel in Amsterdam en woont in Hooge  Zwaluiwe. Hij heeft inmiddels vijf poëziebundels uitgegeven en staat met zijn gedichten in tientallen bloemlezingen. 

Rick schrijft wekelijks voor De Gaykrant en maandelijks voor Gay News. Lees meer over Rick van der Made op Wikipedia.