Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

WORM

augustus 20, 2019

Bar, performance space, creative hub of theater? Het is niet direct duidelijk wat het Rotterdamse WORM is, maar laat dat je niet weerhouden, want dit is juist waardoor deze plek zich onderscheidt van zijn buren aan de Witte de Withstraat. 

WORM is een ongepolijste creatieve diamant, niet alleen veelzijdig, maar vooral ook een inclusieve plek voor uiteenlopende ‘communities’ die Rotterdam en de rest van de wereld rijk zijn. 

Natuurlijk is dit niet per se je eerste indruk als je binnenkomt via de ingang aan de Boomgaardstraat, in wat vroeger het Nederlands Fotomuseum was. Misschien denk je: ’wat een onwaarschijnlijke locatie en een mengelmoes van art-geeks, rockers tot casual hipsters’  en concludeer je dat het gewoon een of andere fringe hang-out is voor excentriekelingen.  

Eenmaal binnen vind je onder andere de Wunderbar van WORM, die een uiteenlopende selectie bieren, non-alcoholische dranken en vegetarische happen serveert. Er zijn veel gezellige hoekjes om met vrienden bij te praten en wat te drinken. De onconventionele inrichting en details creëren een pastiche sfeertje, begrijpelijk dus dat uiteenlopende en kleurrijke bezoekers hier op af komen. 

Echter, WORM is niet specifiek gericht op een bepaalde ‘crowd’, het verwelkomt iedereen zoals die is of zich in alle glorie wil laten zien. Met deze open benadering heeft het zicht tot een podium ontwikkeld voor een aantal fantastische happenings, zoals: Queer Klub Night, Zine Klub meetups en evenementen georganiseerd door de gerenommeerde Performance Bar, KLAUN en House of Boys.  Of het nu gaat over uitwisselen van ideeën, écht beleven van inclusiviteit of gewoon een fucking goed feest, WORM serveert het ons  opmerkelijk en verrassend.

Voor wie er mee vertrouwd is, is WORM al lang bekend als toevluchtsoord voor open minded creatievelingen, en als je net komt kijken is de gastvrije openheid van WORM een uitnodiging om je er thuis te voelen. 

 

 

MeWe010

april 09, 2019

Het 'homo-monument' lijkt eindelijk van de grond te gaan komen. De afgelopen tijd hebben vertegenwoordigers vanuit de LHBTI-gemeenschap in Rotterdam en diverse andere partijen de schouders gezet onder dit mooie initiatief. 

Op 7 maart presenteerden Dora Borst, Gert-Jan Verboom, Claus Verbrugge en Marc Kabbedijk vanuit de community, samen met vertegenwoordigers van de gemeente Rotterdam en het Centrum voor Beeldende Kunst Rotterdam, de eerste aanzet voor het Monument voor Seksuele Diversiteit in Rotterdam. De presentatie bestaat uit een selfie-wand en een videoreportage, waarin betrokkenen ingaan op het concept.

Twee zeer sympathieke gemeenteraadsdames hebben in juli 2016 een motie ingediend waarin wordt gevraagd een monument te maken voor de LHBTQI-gemeenschap. En de gemeenteraad heeft die motie aangenomen. Dus is er werk aan de winkel voor de betrokken ambtenaren. Ook weer twee zeer sympathieke dames.

Het moet een plek worden waar men stil kan staan, als er weer een verknipte cryptonicht zijn bloedige slag heeft geslagen. Zoals in Orlando in juni 2016. Je hoopt natuurlijk dat het een monument wordt dat nooit gebruikt wordt. Op zich zou dat al een goede reden zijn om snel ergens iets te realiseren. Dat de boze anti-gay duivels dan wegblijven. Een naïeve gedachte, vrees ik.

In de kunsthal is momenteel de tentoonstelling 'Robert Mapplethorpe: een perfectionist' te zien. Onlangs was ook de documentaire 'Robert Mapplethorpe: look at the pictures' te zien in LantarenVenster. Redacteur Teun Botterweg bekeek de film en schreef onderstaande recensie.

De titel van de documentaire 'Look at the Pictures' heeft betrekking op een uitspraak in september 1989 van Jesse Helms. De conservatieve senator zwaaide driftig in de senaat met foto's van Robert Mapplethorpe (1946 - 1989) om te benadrukken dat deze beelden obsceen en pervers waren, en uitgebannen moesten worden. Pure pornografie die 'als kunst' tentoongesteld zou worden. Dit moest verboden worden. Dit pleit werd echter gelukkig verloren.

In de documentaire wordt snel duidelijk dat, hoewel Robert's vader een goede amateurfotograaf was, Robert fotografie maar niets vond: plaatjes schieten zonder fantasie. Hij wilde schilderen. Maar al vroeg in zijn adolescentie besliste het lot anders. Mapplethorpe ging in barre omstandigheden samenwonen met Patty Smith, ook kunstenaar, op wie hij verliefd was. Sex was een passie van Robert en hij liet een vriend naaktfoto's maken van hem en Patty. Als kunstuiting maakte Robert collages van materiaal uit pornobladen en fotografeerde deze vervolgens met een Polaroid. 

Mapplethorpe maakte de perfecte foto; toveren met een instantcamera. Alles moest perfect zijn, zijn talent lag in het vinden van het juiste moment. Dit laat de documentaire duidelijk zien op basis van archiefmateriaal en uitstekende interviews met personen uit zijn nabijheid: zus en broer, lovers, zijn katholieke pastoor, een buurvrouw in zijn arme tijd en ook rijke en adelijke dames die hij gefotografeerd heeft. 

De filmers hadden het geluk dat er geluidsmateriaal van Robert opdook, waardoor zijn commentaar op passende wijze in de film verwerkt kon worden. Een grotere verrijking is niet mogelijk.


Roberts perfectie, die zijn hele bizarre leven beheerste, werkte duidelijk inspirerend op de makers: een compacte film maken waarin het hele leven en werk van Robert duidelijk en diepgaand wordt geëtaleerd; een meesterwerk.

Het abc en xyz van de fotograaf 
Het resultaat van zijn passie heeft Robert in een latere fase van zijn leven, en op advies van zijn broer Edward, in afzonderlijke albums genaamd X, (extreme) seks, Y, stillevens van bloemen en Z, 'zwarte' mannen, vastgelegd. Daarmee had hij voorbeeldmateriaal voor diverse potentiële klanten met specifieke interesses.

De documentaire verbeeldt op sublieme wijze het intense leven van een unieke New Yorker Robert Mapplethorpe. Een wereldwijd toonaangevende kunstenaar. Hij was de eerste fotograaf die de uiterste grenzen van seksualiteit opzocht. Tot in detail de vele vormen van fetisjisme op een adembenemende wijze vastleggen. En, het werd duidelijk dat de seks óók in de 'Y' meespeelde: bloemen als sexuele symbolen. En in de Z, zijn ideaalbeeld van een penis. Robert's interesses waren om rijk én beroemd te worden, maar in de eerste plaats om alle facetten van seksbeleving mee te maken (seks is niet vies, zei hij tegen critici). Je zou dit alles het ABC van zijn leven kunnen noemen. Dit, en niets anders.

Facebook

Instagram