Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Dinsdag 10 mei 2016. De semi-finale van het ESC in Stockholm. Natuurlijk zit ik ook keurig op de bank voor de TV met een wijntje en voldoende snacks om anderhalf uur door te komen. De voorrondes doen we bescheiden in huize Renkema-Te Riele, maar zaterdag gaan we los.

Van de eerste inzendingen ben ik niet onder de indruk, en Douwe Bob is (als zesde) de eerste deelnemer waar ik enigszins vrolijk van word.

En dan, als negende, komt de Russische Sergey Lazarev met het liedje “You Are The Only One”. En ineens, in drie minuten, wordt het me duidelijk hoe intens schizofreen Rusland eigenlijk is. Want hoewel de Russische regering (met flinke hulp van de hate-group die Russische Orthodoxe Kerk heet) LHBT'ers de oorlog heeft verklaard, ze als leprozen systematisch naar de marge van de samenleving drijft en hun rechten met voeten treedt, lijkt ze er geen problemen mee te hebben om mee te doen aan een inmiddels bijna globaal liedjesfestival dat een onmiskenbare liefdesrelatie heeft met diezelfde LHBT-community. Schijnt het geen probleem te zijn om een zanger te sturen die zo uit een Bel-Ami gay-pornofilm lijkt te zijn gestapt en zo, half ontbloot, te flirten met de vijand. Om maar niet te spreken van de performance zelf: een schaamteloze maar stuk-geperfectioneerde kopie van de winnaar van vorig jaar.

Rusland doet er alles aan om te winnen. En bij mij rijst dan de vraag: waarom in godsnaam? Hoe ziet men dat voor zich? Volgend jaar met z’n allen naar een land waar homorechten net zo prominent aanwezig zijn als het IQ van Britt Dekker? Mogen we volgend jaar dan ineens wel zwaaien met een regenboogvlag, die daar normaliter hetzelfde effect heeft als een swastika-shirt op een drukbezochte Bar Mitswa? Hoe gaat de Russische organisatie volgend jaar de Eurovisie-gedachte uitdragen? Dat is toch bespottelijk?

Sergey kreeg op de dag van de semi-finals van homo-zender OUTTV de OUTmusic Award uitgereikt. Ik vind dat nogal dubieus en krijg weer dat ambivalente gevoel. Natuurlijk, hij is een leuke vent, flirt er lustig op los en is een goede zanger. Maar hij vertegenwoordigt zijn land en staat daar niet op persoonlijke titel. Deze award komt dus in een grijs gebied terecht tussen artiest en politiek (zeker als je bedenkt dat voor Rusland het ESC niet zomaar een liedjesfestijn is maar al jaren een prestige project met -ook- een enorm politiek facet). De ESC organisatie kan nog zo hard roepen dat ze politiek en het ESC gescheiden wil houden, maar dat is een wassen neus wanneer het Rusland betreft.

Dus ik ga voor Douwe Bob op nummer 1. Of dat lieve meisje van Oostenrijk. En Rusland op nummer 2. Want het is echt een goed nummer, een ijzersterke performance en een leuke vent. Nummer 2 is een prachtpositie. En een mooi signaal aan Rusland: don’t fuck with the gays!

Geen interesse

april 26, 2019

Regels in organisaties

Decennialang heb ik bij een groot bedrijf gewerkt met zo’n tienduizend medewerkers. Het spreekt voor zich dat met zoveel mensen en alles wat erbij komt kijken om zo’n bedrijf draaiende te houden er regels moeten zijn om het gestructureerd te laten verlopen.  Basiszaken als ‘op tijd komen’, ‘zorgen dat je er behoorlijk uitziet’ en gewoon dat doen waarvoor je je aan het bedrijf hebt verhuurd spreken voor zich. Iedereen die een beetje na kan denken snapt dat en ziet het als een vanzelfsprekendheid. Het bedrijf heeft meer dan honderd jaar bestaan en in die periode heeft het zich meeontwikkeld met de tijd, het zou natuurlijk te gek voor woorden zijn als het de regels van de beginjaren, ergens rond 1890, ongewijzigd zou blijven hanteren.

Ik doe mijn eigen ding

februari 19, 2019

“Ik doe mijn eigen ding” is de nieuwe vrolijke single van de Rotterdamse zanger Nigel Andrews. Het is zo’n gevleugelde uitspraak: “ik doe mijn eigen ding”, je hoort het mensen vaak zeggen die zich er graag op laten voorstaan dat enige vorm van zich conformeren hen vreemd is. Zij zijn vrije vogels, ze gaan en doen zoals het hen belieft. Mijn ervaring is dat hoe nadrukkelijker men het zegt, hoe minder het zo is. Zij die echt ‘hun eigen ding doen’, doen dat geruisloos. Het houdt namelijk niet in dat je het ding wat je dan doet met veel misbaar moet doen om aan iedereen te laten zien en merken dát je het doet.

One type only

februari 01, 2019

“Je ziet er niet echt uit als een homo…” Mijn gesprekspartner denkt dat ze me een compliment geeft. Ik krijg meteen aan alle kanten jeuk. “Hoe ziet een gemiddelde homo er dan uit?” vraag ik onnozel, waarna ik zonder blikken of blozen overladen word met stereotype kenmerken door de dame in kwestie.

Mensen lijken niet in verscheidenheid te denken, maar in hokjes. Da’s wel zo makkelijk.

Homo’s lopen als mr. Humphries uit “Wordt U Al Geholpen?” en hebben een hoog stemmetje, en lesbo’s dragen tuinpakken en hebben een snor. Allemaal hetzelfde. One type only, lekker makkelijk.

Een en ander is natuurlijk flink aangewakkerd door de media die vooral in de jaren ‘70 en ‘80 ‘one type only’ lieten zien als het om homo’s ging.

Met een dergelijke typecasting kan ik me voorstellen dat een doorsnee moeder in de jaren ’80 over de rooie ging bij de coming out van haar zoon. Visioenen van haar spruit in een nietsverhullende zwart-leren outfit, waggelend van de ene obscure Amsterdamse homokroeg naar de volgende…. The horror!

Ik kwam dezelfde domme bekrompenheid tegen toen ik vier jaar geleden ging werken als groepsleerkracht op een christelijke plattelandsschool in Zuid-Holland. “We hadden iets heel anders verwacht”, zei een leerling me. Toen ik er voor het eerst kwam werd er bijna verwachtingsvol langs me heen gekeken. Alsof ze dachten: “Step aside mister, we’re waiting for the gay guy!” Het was bijna een teleurstelling toen ze doorhadden dat ik die ‘gay guy’ was. Niks geen roze beglitterde dramaqueen die schalks heupwiegend op plateauzolen door de schoolgangen schreed. Bummer!

Niet dat er iets fout is aan beglitterde dramaqueens overigens, want ik hou er van. Net als van de macho daddy’s, de stoere pot, de over-the-top drags, de grijze provincienicht, de opgepompte twinks en de glamourdykes, om er maar eens een paar te noemen. Ze zijn mijn familie, en het levende bewijs dat de LHBT-gemeenschap mooi en veelkleurig is. Niet voor niets hebben we een regenboog als ons internationale symbool. We komen in alle soorten en maten.

 “Maar je identificeert jezelf toch niet met die freaks?” Ook dit las ik jaren geleden op een forum in een discussie over de Amsterdamse Canal Parade tijdens de Gay Pride.

Wtf? Freaks?

Ik zie geen freaks. Ik zie mooie en dappere mensen die maar al te vaak een pittig gevecht hebben moeten leveren om te kunnen zijn wie ze zijn. Die offers hebben gebracht waar anderen geen weet van hebben. Een hoge prijs hebben betaald voor hun geluk, en trots zijn op wie en wat ze zijn. Die anders zijn dan jij.

Je bent pas een freak als je daar niet mee om kunt gaan.

Karma is a bitch!

februari 01, 2019

Deze maand is het precies vijf jaar geleden dat mijn ex-werkgever GPO-WN (een gereformeerde onderwijsorganisatie) en ik in een juridische strijd terecht kwamen. Enkele weken eerder was ik officieel uit de kast gekomen. En homo’s kunnen nu eenmaal niet voor de klas staan, vond men bij GPO-WN. Het idéé alleen al...  

Pagina 1 van 2

Facebook

Instagram